Яна ніколі не пісала вершаў,
Мастачкаю таксама не была.
Але світанне сустракала першай,
Размову з летнім сонейкам вяла.
Яна ніколі вершаў не пісала
І не натхняла аўтараў карцін.
Нібы малітву ўночы паўтарала:
“ Сярод усіх патрэбен ты адзін”
І да яго, да хлопца, як да Бога,
Звяталася з бясконцаю мальбой:
“Дазволь прайсці з табой адной дарогай,
Дай дыхаць у жыцці адным табой.
Дай сэрцам да твайго сэрца дакрануцца
Я за цябе гатова зараз усё аддаць
Дазволь мне ў гэтай казцы апынуцца,
Дазволь заўсёды адного цябе кахаць.
Яна ніколі не пісала вершаў,
У жыцці ў рукі пэнзаль не брала,
Але жыла адным каханнем першым
І для яго , бы кветачка, цвіла.