Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Зайчык

Сярэдняя: 3.9 (27 галасоў)
Я самы звычайны беленькі зайчык. Хаваўся я ў сьнезе ад злыдняў ваўкоў. Міргнуў мне зь нябёсаў месяц-акрайчык. Пакінуў я норку ды ў вёску пайшоў. Зірнуў ў задуменьні на белы дымок. Спыніўся ля невялічкай хацінкі. Там ёлка прыбраная бачна здалёк. На шыбах мароз саткаў павуцінкі. Залез у сумёты, ў акенцы гляджу: Рыхтуецца люд сустракаць Новы год. Ад холаду я ды ад страху дрыжу: І вушкі замерзьлі, і лапкі як лёд... А ў залі агромісты кот паласаты На мяккай канапе вальяжна расьсеўся. Страшэнна стаміўся гарэза вусаты, Бо вэнджаным мясам ды салам аб’еўся. Крыху адпачыў і зноў скокнуў на стол. Пасьцягваў з канапак плотку і шпроты. Ды тут гаспадар у пакой увайшоў. Зьбянтэжыўся кот, прыціх, ну а потым Узьлез на фіранкі і з крыкам: “Мяў! Мяў!” Сарваў іх з вакна, зьляцеў на падлогу, Заблытаўся ў сетцы карункаў, а я Забыўся на страх, пабег на падмогу. Кот выскачыў ў сенцы, вядро абярнуў, Напоўненае сьцюдзёнай вадою. У збан са сьмятанай свой хвост абмакнуў І сутыкнуўся нарэшце са мною. Мы разам разьбілі слоік з варэньнем І шпарка пабеглі хавацца пад ёлку. Крычэў гаспадар: “Ну што за стварэньне!...” Кату было вельмі, вельмі няёмка. Цягнуў гаспадар яго ў хату за хвост, Запэцканы тлустай белай сьмятанай. Кот скардзіўся на нешчасьлівы свой лёс. Пад ёлку прыбегла красуня Яна. “Ой, тата, глядзі, тут схаваўся зайчык”, – Усклікнуў блакітнавокі анёлак. У небе ўсьміхнуўся месяц-акрайчык, І трапіў я ў царства морквы ды зёлак. У хатцы ўтульнай, на печачцы цёплай Сагрэў свае вушкі, хвосьцік і лапкі. Мяне частавалі салодкай морквай, Смачнай капустай, вялізнаю храпкай. Пад ёлкаю мы Новы год сустрэлі. Адсутнічаў толькі кот-небарака. Ён соладка спаў на мяккай пасьцелі. І трэсьліся сьцены ў хаце ад храпу... Footwear