Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Завітаў да мяне АнЁльчык.

Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)
Са зборніка “Гішторыі дзеда Алега”. НепакОй у сЭрцы затурбОціў, пра жЫццё унУкаў ды дзяцЕй… Я стАры ўжо, і нямА той мОцы, каб іх Лёс трымАць ў сваёй руцЭ… Я паклІкаў да сябЕ свайго АнЁла, што з дзяцІнства мянЕ шчЫльна апякАў… Толькі дзЕсьці быў, напЭўна, ён далЁка, мАбыць, Богу справаздАчу дакладАў… Што ж рабІць ?... ТурбОта рЭжа сЭрца, дзе ж падтрЫмку шчЫрую знАйсці… Я ж з АнЁлам спрАвы вырашАў з малЕнства, з Іншым кім ня трЭба і вясцІсь… Я сяжУ апОўначы у дУмках, сЭрца б’е крывЁю мне у скрОні… Раптам чую: – Ну-ка, дзед Алег, пасУнься, я – ад унУка тваягО, МірОна… І прысЕў, каля мяне АнЁльчык, і такІ ж, як і Мірон, малЫ… Ён размОву вёў, са мною, гЭтай нОччу, каб ня браў турбОт да галавЫ… Што былА сустрЭча, у АнЁлаў, тых, што пры унУках, ды пры дзЕцях… І яго – мянЕ каб супакОіў, вЫдзелілі з дОбрай вЕсьццю… Да старОга – сАмага малОга, каб турботы перастАлі калаціць… Што даюць АнЁлы слОва – прыглядаць за ўнУкамі з дзяцьмі… ЧмОкнуў мАлы мне ў сівую скрОню, быццАм бы унУчак мой, Мірон… І зляцЕў увЫсь, АнЁл майго МірОна, бо павІнен быць каля МірОна ён… ЗарАз вось сяжУ… Куру… П’ю кАву… І такі спакОй ў маЁй душЫ… ДзЯкуй за размОву-Весць, АнЁльчык-ўнУк, ласкАвы – пад прыглЯдам Вашым, мае дзЕці-малышЫ… 20 кастрычніка 2013 г. Apparel