Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Зіма

Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)
Снег кранае да слёз у мароз... Толькі дзе яны? – ледзь не да слёз Крыўдна часам, здзіўляемся мы, Што не выпрасіць снегу ў зімы. А бывала злой феяй не раз – Гурбы суму навее на нас, Горы снегу вакол намяце І застыне у глухой немаце! Помню маці мяне падняла: – Ой, завея вуллі замяла! Трэба неяк нам раду даваць – Пчол, карміліц сваіх, ратаваць! Не сапля ўжо – зялёны смаркач, Я ўгаворваю маму: – Не плач, Не малы ж я – мне дзевяць гадоў. – Хоць і сам жа заплакаць гатоў! Даўшы пчолкам паветра дыхнуць, Мы з палёгкай маглі уздыхнуць, Хоць пад вечар не чулі рук-ног. І ніхто не прыйшоў, не памог... Толькі гэта яшчэ з-паў бяды. А старым як было да вады Дакапацца? А потым – да дроў? Вось каму па каму – будзь здароў! Вось каму часам крыўдна да слёз: Дзесьці дзеці у многіх іх ёсць, А нібыта зусім іх няма... Добра, хоць падабрэла зіма! Гуманоіды, можа, ўраклі, – Што аж слёзы ў яе пацяклі! Ці, мо, людзі так чаду далі, – Што да плачу зіму давялі! adidas