Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Зхацелась карасёў нам…

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Са зборніка “Гішторыі дзеда Алега”. Пайшоў з катом на карасёў. Я, значыцца – лавіў, а ён – сядзеў, аблізваўся. А – не клюе, зараза тут, і ўсё! Дык кот-паганец – на мяне забідзіўся. Глядіж ты, фанабэрна так, аднёсся з недаверам, што я – як вопытны рыбак, спаймаю рыбы на вячэру. Дэманстратыўна мой таварыш пайшоў кудысь ўздоўж берага. – Рабі, дзед выгляд, што рыбачыш, а я табе – ні ў хрэнт ня веру. Сяжу, малюсь на паплаўкі – ну, хоць бы крыху замутозіла. Падалей ловяць рыбакі – цягаюць рыбку з возера. А у мяне – спакой, мярцьвяк ! І рыба у вадзе – ня блішча… Мо я – няўдачлівы рыбак, і праў у тым кацішча… Настрой – і спахмурнеў, і скіс. Гляжу, дзе ж мой вусаты… Заву сябра свайго: – Кіс-кіс… Маўляў, пайшлі да хаты. І тут – вылазе кот з травы, й нясе ў зубах рыбішчу… Дзіўлюся – гэта ж як, малЫ ? Ты што – рыбак, кацішча ? А ён – мне карася паклаў, і зноў кудысь пабег… – Чакай мяне тут дзед, маўляў. А далей – мой ты, бог… Кот прыцягнуў аж дзесяць штук ! Канешні – па адной. І як, і дзе спаймаў, байструк ? Ныраў за карасямі штось на дно ? Я – у вядэрца рыбку склаў, й збіраю вуды, што нудзіцца – вячэра сёння будзе спраўная… А кот – ў таварышы гадзіцца. Іду да хаты – кот прапаў… Хлапец сустрэўся, мацюгаецца, што нейкі кот – ягоны ўлоў пакраў, і дзесь, зараза, абжыраецца. Ад рогату – стрымаўся ледзь… Рыбак – у возеры, а кот – ў вядэрцы, ловяць… І трэба ж так кату умець ! Кажу – наловіш шчэ ты, хлопец. На хаце – капасёў пражарыў, і надзяліў пароўну. Садзісь за стол, мой кот-таварыш. А заўтры – на рыбалку пойдзем зноўку ! *+* 22 траўня 2014 г. Air Jordan