Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

дзьмухаўцы

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Адзьмухавечыўся мурог.
Уранні – зграйкай дзьмуханятак,
якія ўзніклі ля дарог
травічна-сонейкавым святам.

А ўдзень свяціла-залацень
сыпнула шчасця на лужочкі:
азалаціўшы хмары цень,
зірнула ў кветачныя вочкі.

І заўсміхалася зямля –
спачатку злева, потым справа,
і для пчалы, і для чмяля
з'явіла слодычную страву.

А мне згадаўся водар тых
далёкіх дзён, калі сачочкам
я ў лесе красак залатых
лавіў вясёлых матылёчкаў.

31.05.2014



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Што схавана ў слове "дзьмухавец"?
Мо ўдавец памёрлай "мухі-дзьмухі?
Ці "квятушка-дзьмушка"? Ці малец,
што "прычоску" ейную "раздзьмухаў"?

Ці авечак — дзвюх — авечы "дзьмух"?
Ці "хавец", што "дзьму" кудысь хавае?
Ці яшчэ якійсьці "дзьмушны" зух,
пра які й даследчыкі не знаюць?

"Закіпаю". Думкі ў галаве —
быццам я "пад дзьмухаю" — не ўпасці б!

А "ўсёзнаўца" — ўнучак у траве —
рве і сее
сонечнае
шчасце...