Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ірына Карэліна

Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

На ўспаміны – астма. Алергія.
Ты глядзіш ласкава з фотаздымка –
Я глынаю ў прыступе паветра.
Для знаёмых – справы неблагія:
Абвыкаю да чужых абдымкаў,
Слухаю апошнім часам рэтра.
Дзесьці там, за кропкай незвароту,
Ты, заснуўшы, дыхаеш мне ў спіну,
Неяк па-дзіцячаму спакойна.
З сэрца - невымерная пяшчота,
Быццам вулканічная лавіна,
Горача захліствае пакоі.
Дзесьці там гліняная падкова
З надпісам “На шчасце закаханым”
Ад нягод ахоўвае кватэру.
Дзесьці там ты ёсць – і дастаткова,
Толькі з кожным днём усё складаней
Склейваць у адно аскепкі веры.
…Горад у зімовай летаргіі,
Зоркі распусціліся, як астры,
Іншы ахінае пледам плечы.
У мяне на памяць – алергія,
На успаміны – жудасная астма…
І, здаецца, гэта невылечна.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Гэта сэрца – зламаны там-там,
Гэта сонца – латуневы гонг.

Уваходжу ў заход, як у храм,
Ачышчаю душу праз агонь.
Мне з самотаю лепш сам-насам:
Не маню. Не заву. Не прашу.
Уваходжу ў сябе, як у храм,
Адзінотай лякую душу.



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Загрукалі дажджынкі-кастаньеты.
Ледзь вымавіла зрэшты: “Да світання”.
Ты разлічыўся фірменнай манетай –
Выдатна адчаканеным маўчаннем.
З вакна – амаль вангогаўскі малюнак:
Твае сляды, размытыя пастэллю…
Ты вернешся, мінуючы завулак, -
Мой твар ужо схавае чорны вэлюм.
Вясна даўно чакае за раялем,
Што сёння: менуэт? Саната? Скерца?
У нас з табою – розная танальнасць,
І ў той жа час – аднолькавыя сэрцы.

Бурштынавы муштук дрыжыць у пальцах,
Пульсуе цішыня на бледных скронях.
Ты побач. Ты цалуеш мне запясце.
А я цябе не ведаю. Не помню.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Кастрычнік іграе па нотах
Самотнага Шумана.
У восені - твар адзіноты
і водар мінулага.
Глынаю шыпшынавы вечар,
атручаны думкамі.
Ісці да Вас - цэлую вечнасць -
не тымі завулкамі.
Ірвацца на волю са змроку -
праз вузкую шчыліну -
За некалькі, чортавых крокаў
ад брамы адчыненай.
І што цяпер вершы - анёлы
са змоклымі крыламі.
Я лісцем зрываюся з клёнаў
у вечар шыпшынавы.