Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Вашкевіч

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Праносяцца Дні і самотныя Ночы,
Збіраюцца Месяцы ў Годы.
І толькі Ўспамін пра бліскучыя Вочы
Ратуе жыцця Асалоду.

Адзіны бязвінны той Успамін
Мяне на Паверхні трымае.
А побач праносяцца зграі Гадзін
Жыцця, што Надзеі не мае.

Абрыдла так жыць - ні Сяброў ані Ворагаў -
Ды Песні спяваць у Журбе!
Жыцце - безнадзейнае, шэрае, хворае!
Бо побач не мае Цябе...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

У якіх мне краях заблукаць,
Прыгажуня мая, Чараўніца,
Каб сляды Тваіх ног адшукаць,
Цяплынёю Тваёю напіцца?..

Уначы па-над берагам Мора,
Мы маглі б з Табой побач сядзець,
Ўглядацца ў дрыжачыя Зоры
І маўчаць, каб Душа магла пець!

Як бы мне незнарок дакрануцца
Да лагоднай і цёплай Рукі -
І ў Пачуццях сваіх захлынуцца,
Нібы ў хвалях бурлівай Ракі?

Як зрабіцца мне раптам шчаслівым
Ды ў Вачэй Глыбіні патануць?
Чараўніца, не будзь сарамлівай
І дазволь да сябе прыгарнуць!

Праз Лясы пераскочу і Горы
За магчымасць Цябе цалаваць!
Па-над намі дрыжачыя Зоры.
Я і сам пачынаю дрыжаць...