Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Фэлікс Аксёнцаў

Сярэдняя: 4.7 (13 галасоў)

Мы ляжым на раздзёртай металам зямлі.
Хмары таюць паволі.
Нас няма. Тры хвіліны таму - мы жылі.
Нас не будзе ніколі.

І сланечнікаў чорныя вочы датла
Дагараюць абапал
Бальшаку, што сячэ краявід напалам,
Як вайсковую мапу.

І на шыі слупоў цісне сіні каўнер
Бесспагаднага неба -
Бы расейскі салдат альбо польскі жаўнер
Нас пільнуе як трэба.

Ды на струнах дратоў вецер грае няўспын
Анямелыя ноты.
Нас няма. Застаюцца клады лугавін.
Застаецца спякота.



Сярэдняя: 4.1 (17 галасоў)

Зорны пыл – на рахунку у банку.
Я жыву на працэнт.
Маім промням бракуе напрамку.
У мяне марсіянскі акцэнт.

Маё сонца – падвойная зорка.
Чырванее блакіт,
Ды планеты шалеюць на золку,
Сыйшоўшы з арбіт.



Сярэдняя: 4.5 (20 галасоў)

Па-за сэрцам – глыбокае неба.
За вачыма – фарватары зор.
Хутка зведае чорная глеба,
Дзе я жыў і чаму я памёр.

Мо жыццё не каштуе нічога,
Ды калісьці я памятаў, дзе
Існуе Авалон, да якога
Цені крочаць па цёмнай вадзе.



Сярэдняя: 4.3 (9 галасоў)

Той год, калі ты быў жывы,
Імкне праз ліпень, і на выспе
Праз пах ігліцы і травы
Блукае шлях да бухты чыстай.

Спякота скручвае у кнот
Галлё арбуцісу, і звонку
Пільнуюць вадкае акно
Зялёнагубых мідый гронкі.