Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Яўгенія Саламаціна

Яшчэ не ацэнена

Мой свет, што берагу з маленства,
У сэрцы і душы маёй.
Нідзе не знойдзеш падабенства
Маёй старонцы дарагой.

Мая Радзіма, мая вёска,
Мой край у квецені садоў,
Птушыны спеў і буслаў клёкат,
І аксаміт лугоў, палёў.

Мая матуля – працаўніца
З жыццём нялёгкім і святым.
Узораў тканых чараўніца,
І лёс яе – нам прыклад усім.

Мая сям’я – дзеці і ўнукі, -
У іх надзея і працяг,
І ў мазалях працоўных рукі,
Што ад зямлі ўзялі шлях.

Мае суседзі – хлебаробы,
Іх праца ў полі, на зямлі,
Ім жыць у вёсцы даспадобы,
Бо шчасце тут яны знайшлі.



Яшчэ не ацэнена

Мой свет, што берагу з маленства,
У сэрцы і душы маёй.
Нідзе не знойдзеш падабенства
Маёй старонцы дарагой.

Мая Радзіма, мая вёска,
Мой край у квецені садоў,
Птушыны спеў і буслаў клёкат,
І аксаміт лугоў, палёў.

Мая матуля – працаўніца
З жыццём нялёгкім і святым.
Узораў тканых чараўніца,
І лёс яе – нам прыклад усім.

Мая сям’я – дзеці і ўнукі, -
У іх надзея і працяг,
І ў мазалях працоўных рукі,
Што ад зямлі ўзялі шлях.

Мае суседзі – хлебаробы,
Іх праца ў полі, на зямлі,
Ім жыць у вёсцы даспадобы,
Бо шчасце тут яны знайшлі.



Сярэдняя: 4.7 (9 галасоў)

На ўзлеску вітае спелы водар сунічны,
Ручаёк працякае з вадою крынічнай.
Побач птушкі спяваюць вясёлыя песні,
Кветкі тут расцвітаюць кожны год напрадвесні.

А бярозавы гай запрашае на свята.
Бо сунічны тут край – ягад вельмі багата.
Водар кружыць, заве, абуджае пачуцці,
Маладосць у галаве, сэрцаў гук толькі чуцен.

Ах, сунічны дурман… Яшчэ сонца высока..
І хлапечы падман – да бяды недалёка.
Але ж дожджык пайшоў, хмарка сонца закрыла,
Супакоіла кроў, галаву астудзіла.

Адышлі ў бары, пераспелі суніцы, -
Я не сплю да зары, слёз, як у рэчцы вадзіцы.
І каханне прайшло, холад, лёд у маім сэрцы,
У бакале віно дапаможа сагрэцца.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Як у маці я жыла –
Да абеду спала я.
Потым косы завівала,
На вечарынку шыбавала.

А як замуж я пайшла –
Як папялушачка была:
Толькі мыла і варыла,
Моцна мужа я любіла.

Муж жа гэта не цаніў,
Піў, гуляў, сябе любіў.
На долю скардзілася я:
Такі ўжо лёс, зорка мая.

Потым мужа ўраз не стала,
Было дрэнна, гаравала.
Як раней, я гнула спіну
На сябе, дачку і сына.

Нядоўга ўдавіцай была,
Зноў мужыка сабе знайшла
І марыла: вось мне апора,
І ўся праца будзе спорай.

І зноў на граблі наступіла:
Муж піў гарэлку - я ламіла
Работу ўсю ў полі, дома –
Гісторыя ўжо вядома.

Муж усё са шклянкай, я – з касой,
У лес па дровы я з пілой,
І ночкай цёмнай, і з зарой –
Усё адна, усё самой.

Мне надакучыла ўсё гэта,
Рашэнне прынялая смела:
Збыла я мужа, гаспадарку –
І стала добра, няма сваркі.

Сяджу, чытаю з асалодай,
У лес па ягады з ахвотай,
Ля тэлевізара я зранку,
У час вячэрні я на ганку.

У трэці раз я замуж выйшла,
Каб было весела – не сумна,
Муж ёсць, каб каву падаваць
І пра хваробы расказаць.

Муж мой не п’е, у хаце дастатак,
Усюды – чысціня, парадак,
Усяго хапае поўнай чашай,
Не падвяло б здароўе наша.

Каб рытм у сэрцы быў нармальны,
Быў у норме ціск артэрыяльны,
Душа цяплом была сагрэта,
Прашу ў Бога толькі гэта.

Каб дзеці, унукі прязджалі,
З мужам нас не забывалі,
Каб сувязь з горадам мабільнай,
Настрой – вясёлы і стабільны.

І далей жыць і пажываць,
Прыбаўкі к пенсіі чакаць,
Як мага больш адпачываць,
Жыццё любіць, вершы пісаць.