Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць

Обои под покраску купить каталог виниловых обоев под покраску. Обои под покраску купить каталог виниловых обоев под покраску.

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ад крадзенага не пасыцееш

Сярэдняя: 3.9 (12 галасоў)

Даў Бог сыноў-пагодкаў чалавеку.
Яны ў пяшчоце бацькавай раслі
Не тое, каб зусім ужо няўмекі,
Але ні ў чым майстрамі не былі.

Гады над імі птушкамі ляцелі:
За летам – восень, зімачка, вясна.
Мальцы нябачна неяк пасталелі.
І вось аднойчы бацька ім сказаў:

– Пара і за работу, хлопцы, брацца,
Каб на жыццё чым-небудзь зарабляць.
Якою справай марыце займацца?
Маўчаць сыны. Ну што каму абраць?

– Дык пойдзем, – кажа бацька, – з вамі ў людзі,
Пабачым, чым займаюцца яны –
Мо нешта вам з таго цікава будзе.
Пайшоў, а наўздагон – яго сыны.

У нейкай вёсцы ў кузні старажытнай
У рукі молат сын старэйшы ўзяў.
А быў ён гэткі кемлівы і спрытны –
Любую справу хутка пераймаў.

Прыгледзеўся да працы кавалёвай
Стаў побач, павучыўся, дапамог.
– Вось, бацька, і каваль табе гатовы –
І паказаў ім зроблены нарог.

– Ты добрую сынок, асвоіў справу.
Бо хто патрэбны людзям, той – з рублём.
Жыць працай – і карысна, і цікава –
Збудуем кузню – станеш кавалём.

А меншы сын ніяк сабе па сэрцы
Не мог занятак добры адшукаць.
А тут глядзіць – на лузе вол пасецца
І побач з ім нікога не відаць.

– А што, калі пачаць валоў мне красці?
Не цяжка, многа мяса – я б таўсцеў.
– Крадзі, – прамовіў бацька, – як удасца,
Раз ты нічога болей не схацеў .

І сын пагнаў вала сабе дадому.
А бацька кажа: ”Сынку, пачакай!
Мне трэба ў вёску гэтую. Знаёмы
Тут мой жыве. Мне часу трохі дай.”

Сын гоніць – і, бы ліст які, трасецца,
Са страхам азіраецца, бы воўк –
Ці не бяжыць за ім, ці не крадзецца
Той гаспадар, каму належыць вол?

На ўзлеску пачакаў вяртання бацькі,
З ім разам прывялі дамоў вала.
Зарэзалі. Праз нейкі час у хаце
Запахла свежанінай ад стала.

– Ну, сыне, знімем меркі і праверым,
Хто болей пасыцее ад мясца.
І бацька ўзяў шнурок і лоўка змерыў
Акружнасць шый – сваёй і малайца.

Вячэраць селі – бацька есць спакойна,
Хлапчына ж паглядае ўсё ў акно:
Шукае хто ці не? Ці не запомніў?
Ці не пільнуе побач, за сцяной?

Сабака брэша, йдзе ці едзе нехта –
Сын – за кавалак мяса – і ў куток.
Здаецца, ад сябе самога збег бы –
Дрыжыць, ажно не чуе рук і ног.

Так дзень за днём… Нарэшце, з’елі мяса –
І кажа бацька: “Ну, сынок, пара
Нам таўшчынёю шыі параўнацца.”
І ўзяў у рукі кончыкі шнура.

Памералі – зірнулі: патаўсцела
У бацькі шыя больш, чым удвая.
У сына ж патанчэла, нават цела
Схудзела – стаў памерам з вераб’я.

Сын дзівіцца: “Чаму так? Елі ж разам!”
“Бо ты, сыночак, з крадзенага жыў!”
“Але ж і ты валоў’е трэскаў мяса!”
“Але пайшоў спачатку, заплаціў!

Таму і пасыцеў, як ад свайго я.
А ты згарэў, бо страх цябе душыў:
Як сядзеш есці – ён паўзе змяёю.
На шыю – скок – і гадам на душы.

Таму вось ты і чэзнеш, і худзееш,
І ежа на карысць не йдзе табе.
Ад крадзенага, сын, не пасыцееш!
Шукай ты лепей працу для сябе!

1.10.2010