Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць

Обои под покраску купить каталог виниловых обоев под покраску.

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ад крадзенага не пасыцееш

Сярэдняя: 3.9 (12 галасоў)
Даў Бог сыноў-пагодкаў чалавеку. Яны ў пяшчоце бацькавай раслі Не тое, каб зусім ужо няўмекі, Але ні ў чым майстрамі не былі. Гады над імі птушкамі ляцелі: За летам – восень, зімачка, вясна. Мальцы нябачна неяк пасталелі. І вось аднойчы бацька ім сказаў: – Пара і за работу, хлопцы, брацца, Каб на жыццё чым-небудзь зарабляць. Якою справай марыце займацца? Маўчаць сыны. Ну што каму абраць? – Дык пойдзем, – кажа бацька, – з вамі ў людзі, Пабачым, чым займаюцца яны – Мо нешта вам з таго цікава будзе. Пайшоў, а наўздагон – яго сыны. У нейкай вёсцы ў кузні старажытнай У рукі молат сын старэйшы ўзяў. А быў ён гэткі кемлівы і спрытны – Любую справу хутка пераймаў. Прыгледзеўся да працы кавалёвай Стаў побач, павучыўся, дапамог. – Вось, бацька, і каваль табе гатовы – І паказаў ім зроблены нарог. – Ты добрую сынок, асвоіў справу. Бо хто патрэбны людзям, той – з рублём. Жыць працай – і карысна, і цікава – Збудуем кузню – станеш кавалём. А меншы сын ніяк сабе па сэрцы Не мог занятак добры адшукаць. А тут глядзіць – на лузе вол пасецца І побач з ім нікога не відаць. – А што, калі пачаць валоў мне красці? Не цяжка, многа мяса – я б таўсцеў. – Крадзі, – прамовіў бацька, – як удасца, Раз ты нічога болей не схацеў . І сын пагнаў вала сабе дадому. А бацька кажа: ”Сынку, пачакай! Мне трэба ў вёску гэтую. Знаёмы Тут мой жыве. Мне часу трохі дай.” Сын гоніць – і, бы ліст які, трасецца, Са страхам азіраецца, бы воўк – Ці не бяжыць за ім, ці не крадзецца Той гаспадар, каму належыць вол? На ўзлеску пачакаў вяртання бацькі, З ім разам прывялі дамоў вала. Зарэзалі. Праз нейкі час у хаце Запахла свежанінай ад стала. – Ну, сыне, знімем меркі і праверым, Хто болей пасыцее ад мясца. І бацька ўзяў шнурок і лоўка змерыў Акружнасць шый – сваёй і малайца. Вячэраць селі – бацька есць спакойна, Хлапчына ж паглядае ўсё ў акно: Шукае хто ці не? Ці не запомніў? Ці не пільнуе побач, за сцяной? Сабака брэша, йдзе ці едзе нехта – Сын – за кавалак мяса – і ў куток. Здаецца, ад сябе самога збег бы – Дрыжыць, ажно не чуе рук і ног. Так дзень за днём… Нарэшце, з’елі мяса – І кажа бацька: “Ну, сынок, пара Нам таўшчынёю шыі параўнацца.” І ўзяў у рукі кончыкі шнура. Памералі – зірнулі: патаўсцела У бацькі шыя больш, чым удвая. У сына ж патанчэла, нават цела Схудзела – стаў памерам з вераб’я. Сын дзівіцца: “Чаму так? Елі ж разам!” “Бо ты, сыночак, з крадзенага жыў!” “Але ж і ты валоў’е трэскаў мяса!” “Але пайшоў спачатку, заплаціў! Таму і пасыцеў, як ад свайго я. А ты згарэў, бо страх цябе душыў: Як сядзеш есці – ён паўзе змяёю. На шыю – скок – і гадам на душы. Таму вось ты і чэзнеш, і худзееш, І ежа на карысць не йдзе табе. Ад крадзенага, сын, не пасыцееш! Шукай ты лепей працу для сябе! 1.10.2010Adidas Shoes