“Цвярозым быць –
Навошта жыць?!”, –
І нехта зноў жыццё камячыць,
Пачаўшы піць,
Ды гэтак піць,
Што свету белага не бачыць.
Сто грам – пачын
І за жанчын…
А дзвесці – дзеля фанабэрства…
А трыста –
Звонкае “чын-чын”…
І сабутэльнікі – братэрства.
І там, і тут –
Гасцінны кут,
Дзе п’юць, не ведаючы, мусіць,
Што п’янства – спрут,
Страшэнны спрут,
Які, схапіўшы, не адпусціць…
Бліжэй, бліжэй…
Бы сотня змей,
Але ў абліччы невідзімкі…
Ды ўсё тужей,
Ды ўсё цяжэй
Яго смяротныя абдымкі…
Ізноў сям’я
І ўся радня
Спаўна расхлёбваюць распусту…
Бяда твая,
Бяда мая –
Вар'яцтва горкія наступствы.
Каб не набыць,
Каб не лячыць
Хваробу дзікага разгулу,
Не трэба піць!
Не трэба піць,
Каб ў вір душу не зацягнула!
Апошнiя водгукi
16 часов 11 минут назад
2 дня 21 час назад
2 дня 21 час назад
3 дня 11 часов назад
3 дня 19 часов назад
6 дней 20 часов назад
1 неделя 1 день назад
1 неделя 5 дней назад
1 неделя 5 дней назад
2 недели 3 дня назад