Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Асенні сум.

Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)
Асенні сум. Дажджынак плач. У одуме заціхлі дрэвы… А я прашу цябе: “Прабач – Трывожу часам без патрэбы”. Прабач, што я ў тваё акно Гляджу перадсвітальнай зоркай. За тое, што тваёй даўно я стала праміж будняў золкіх. У думках, мроях, нібы здань, тваёй хаджу я ўслед дарогай, з мальбою к табе: “Дазволь мне, дай у нягодах быць перасцярогай!” Дазволь пярсцёнкам на руцэ мне быць, каб чуць твае далоні, дажджом на валасах, шчацэ — употай лашчыць зноўку скроні. …Ну вось! Апраўдваюся ў чым? За што ж прашу я прабачэння? За тое, што імя ўначы тваё шапчу, хаця сумленне прасуе, мучыць, брыдкі тлум спакусіць нават адрачыся. …Але ж трывожыць звыклы сум: Апраўдвацца — не развучыцца. Даволі! Хопіць. І прабач, Калі твой свет я зноў трывожу. Мой лёс — спектакль, а я – глядач, Змяніць нішто яго не зможа. Kobe 11 ELite PE