Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Беларуская казка.

Сярэдняя: 4.2 (16 галасоў)
Запрасілі да цара. Справу меў ён нейкую… Я, спачатку: - Ў другарА! Кажуць, каб ня мЕшкаў я… Бо, цар табе - не прэзыдэнт… Цар – усіх павЫшай… Кінуў ў торбу я прэзэнт, падцягнуў калЫшанні, сеў на старага каня, і еду да палацаў. Я ж, не нейкая сьвіння, каб з царом ня знацца. Ён, канешне з няумех, і кажуць, дурнаваты… Але ж… Цар – таксама чалавек, шчэ, й высакаваты. Бывае, розуму няма… Справу парашАць якую… А тут, мудрОная, яна, справа… і не рашыць цару яе… Тут патрэбен мужычок, да спраў ўсялякіх звыклы, каб,пачасаў свой мазжачок, і рашэнне выклаў. Еду, ціха, не ганю коніка, чаго там… Пачакаюць, не згніюць справы й без спяхоты… Еду, пЕсянку пяю, ў думках – пуставата… Мудрасць я сваю цаню. Думаць – ранавата. Вось прыеду да цара, выдась закавырыцу, будзе ў той час і парА пачасаць патыліцу… Ля палаца асадзіў, коніка, аўса падвесіў… Так… па палацам не хадзіў… І куды ж тут лезьці? Ну, й шурую напрамкі, цераз сені царскія. Пад нагамі байструкі шлындаюцца з цацкамі, дзеўкі царскія снуюць, пырскаюць ў далоні… І тут, праходу не даюць, стражы, як калоны мармуровыя стаяць, з ружжамі і шаблямі… На мяне тут паляваць? Шугануў бы грАблямі… Ды, граблЁў са мной няма… Трэба дыпламатыя… Гядзь, царыца прэ, сама крыху дуркаватая. Размалёваны ўвесь твар, быццам яйка ў Пасху… - Пойдзем, бо, чакае цар,- кажа мне, так лАскава… Во, які прыём у іх… Дарам, што – царыца… Дзеравенскім, ды прастым, можа й пакланіцца… Не… Здалося толькі так, што зАраз зробе “кнікцан”… Я для яе – Іван-дурак, а яна – Царыца… Завяла у царску хату. За сталом, сярод палатаў, хмурны цар сярбаў гарбату. Выгляд дзікі, дуркаваты… На царыцу так зірнуў! Што тая – шась уміг адселя… Чую, справы, хоць ў труну… Бо, няма ў цара вяселля… Я – прысеў. Маўчым. Чаго? Але, чакаю “адкравення”… І, маркую, тут “бягом” Не выдавай Іван рашэння… - Хочаш быць, Іван, царом? - Хочаш – вацарЫцца? - Аддаю табе харомы, і сваю царыцу! - Аддаю табе усЁ! - А царства – залатое… Дурань я… А не – Асёл… Штосьці тут “ня тое”… Слухам поўніцца зямля… Й слух той, лямантуе – распрадаў Ён царства, бля… маць яго… такую… Слух ідзе, даўгі цара ужо – паболей царства… - Можа ты у “выбарАх” хочаш паучастваваць?- падбівае мяне цар ў бЕсядзь палітычную… - Нахран мне,- кажу, - твой “дар”, царства запазычаннае. - У мяне – ня згніўшы Двор, бульба урадзІцца… Сьвінка, куры… Ёсць тапор - ад злыдзеняў адбіцца. Лес з грыбамі, з рыбай рэчка, неба чыстае, прастор… А тваё царства – недарэчнае… Ты – ў дзярмо яго запёр. Плюнуў я на пол харомаў, выйшаў, коніка пагладзіў, і, пакіраваў, к сабе, да дому… Што мне царства… Дома – лАцьвей… Уначы 2 сакавіка 2013г. Nike Sneakers


"А тваё царства –

"А тваё царства – недарэчнае…
Ты – ў дзярмо яго запёр."

А твае "творы" недарэчныя і пісаніна ўся - дарма,
бо сам не вылез ты з дзярма.