Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Белы знутры

Сярэдняя: 4 (5 галасоў)
Што звычайна – тое распаўсюджана, Я будую свет з паперы белае, І абараняць яго прымушана Нейдзе мае сэрца ашалелае. Бачу не жывы, а толькі вонкавы, Праз адно адсунуты прабеламі, Дзе чарніла кіравала зоркамі, А ўнутры заўседы толькі белае. Пытаешся: “Ці можа гэтак здарыцца, Што ажыве калісьці скамянелае, Што дзве паловы сэрца аб’яднаюцца І пекла некалі запоўняць спевамі?” Што не набытае – не можа страціцца, Памерлае – не можа нарадзіцца, А мне ў гэтым свеце не кахаецца, І я пайду ў белы, каб забыцца. ADIDAS