Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Да цябе

Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)
Я не магу, як труцень, жыць, Я не ў сілах больш трымацца. Ты – свет, але гатовы выць Ад цяжару – і не стрымацца! Ты не турбуй мяне нічым, Ты не пытай – не дам адказу. Цяпер застаўся ні пры чым, Бо вельмі шмат аддаў адразу. Цябе я бачыў у мроях-снах, Цябе кахаў, цябе кахаю... У тваіх вачах быў нейкі жах? Я не жахлівец – сэрца маю. Скажы, цябе недакахаў? Скажы, цябе пакрыўдзіў чымсьці? Твой пах, як кісларод, удыхаў, Але знайшла сваё ты выйсце. Чакай, а можа ўсё – мана, І ты мяне кахаеш употай?.. А словы раняць – і труна Табою збіта мне з ахвотай! Смуглявая, даруй мне сны, Каханая, даруй мне мары! Няма больш той святой вясны, І ружы белыя ў пажары! Жадаў, каб мы да скону дзён З табою жылі душа ў душу. Папаўся да цябе ў палон, Цяпер пакутаваць я мушу. Мне не забыць тваіх вачэй, Салодкіх палымяных вуснаў... О, колькі я не спаў начэй З-за гэтых д’ябальскіх спакусаў! Красуня, стой, не пратыкай Маё пакутлівае сэрца, Ты лепш яго агню аддай, Каб хтосьці ў свеце змог сагрэцца. Чаму, Айцец, дазволіў ты Нахабна д’яблу ўмяшацца? Пакуты, каянні, крыжы Табе павінны падабацца! Ты – лялькавод, тыран Пракруст, Бо ты адсёк мне маю душу! Навошта мне пакінуў глузд – І з ім сябе жыць не прымушу! Ты марай для мяне была, Няўжо і застанешся марай?.. Рака жыцця зноў паплыла За далягляд гругання зграяй... Я знішчаны, амаль што знік – Дзе проціяддзе ад кахання? Ужо на дні пайшоў мой лік – У табе адной выратаванне! Ты мне дала магчымасць жыць, Але цяпер зноў адбіраеш. Я буду, як сабака, выць, Бо стаць сабакам вымушаеш. Бо вымушаеш у нябыт Зысці, забыць святыя мары! А як жа мірны дабрабыт Прыгожай улюблёнай пары? Сусветны крык маёй душы Зрывае зоркі з небасхілу!.. Прашу, даруй – і напішы Мне сны, якія стануць быллю! Малю, даруй – хай промні дзён Бягуць для нас, як хвалі ў моры: То ўвядуць нас у праклён, То ўзнясуць на вежы-горы. Хай стане ўвесь сусвет для нас Той мілай, светлай, роднай хатай, У якой плыве жыццёвы час, Як музыка ў мгле ўпартай. Хай моры нашых дзіўных мар Зліюцца ў акіян кахання! Паглядзім разам лёсу ў твар – Ён прыме наша пакаянне! Ён прывядзе нас у новы свет – Зліюцца ў цэльнасць нашы душы! Святы зарок, святы завет – Нам шэпча гэта вецер у вушы. Каханая, не аддавай Сумненням любячае сэрца. Не вынішчай жыццёвы рай, Каб потым у пекле не сагрэцца!adidas