Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Дадому

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Усё ж такі вецер мяне супакоіў: Падзьмуў — і душу маю разам спатоліў. Я мог бы сказаць табе, вецер, так многа Пра зменлівы шлях свой, крывую дарогу. Пра тое, што сёння мне так не шанцуе! Што несправядлівасць мне вочы цалуе! — Усё запрашае хутчэй падзівіцца На той краявід, ад якога не спіцца. Бо я тут ніхто, і абставіны лёсу, Як будзе патрэбна, наточаць і лёзы, Як надта захочуць, пакінуць і шнары, Якім бы я зараз не здаўся б удалым. Таму не чакай, ветрык, ты дыялогу! Я — злосны мядзведзь, што ідзе у бярлогу. Ты дзьмі, не спыняйся: я маю патрэбу Ісці і хістацца з парывамі ветру. nike sb