Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Рака жыцця

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)
Рака жыцця у рамках берагоў па плыні несла лодачку павольна у акіян. Але… Але любоў шалёным ліўнем хлынула свавольна. Працяла спрэс, да дна, змяніла курс, адняла вёслы, знесла на парогі, уліла так, што лекі – мёд спакус – звяла ў атруту: «Пі! Так хочуць Богі!» І асляпіла вочы туманом, і зацягнула сонейка ў аблокі, каб у сутонні ззяла ноччу й днём адно свяціла – вобраз яснавокі. І закружыла хмелем галаву, у вір страсцей каварна заманіўшы, і давяло ілюзію:"Жыву!!!" да дзіўнай думкі: глупства – плыць, не жыўшы. Марскім вузлом звязала дзве душы, каб не маглі расстацца – ці навечна? – й грымнула громам: “Любіш? Саграшы!” І нелюбоўю стрэліла сустрэчнай. Забі… забіла… Жыць? Маланкі стрэл скрывавіў сэрца, вымучыў, знясіліў і ўраз пазбавіў веры ў міражы – ужо не важна – колькі там пад кілем. Як боль адолець? Ціха патануць? Загаласіць, завыць: “Каханне, годзе?!” Я ледзь плыву. Вакол – туга і муць. А берагоў няма – вясна, разводдзе. 23.06.2013. Nike KD