Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Геній

Сярэдняя: 4 (6 галасоў)
Мой бедны геній, што ўва мне застыў, Згарнуўся коцікам – альбо зьмяёю? - Як не рабіць зьнясіленьне тваім І што рабіць мне зь сілаю тваёю? І як мне піць пяшчанае віно, Салёнае, мяшанае, як мора, І што мне біць: руку, крыло, акно - Каб па вадзе тваёй лілося звонам? І што мне бруд, і што паклёп і глей, Калі мой геній не дае спакою, Сабакам вые пасярод завей І плача з чалавекам у пакоі. За хваляй хваля – пеніць і раве, А неба зноў блакітнае, такое: У ім няма нічога, што навей За генія, што не дае спакою. Мой бедны хлопчык, белы карагод, Куды ідзеш сярод марскіх русалак? У іх свае законы мутных вод, Каменьчыкаў, напеўчыкаў і салак. Не засынай, калі ўва мне – прыліў, Будзь першай і апошняй з гэтых хваляў, Якія безь цябе з глыбінь ішлі, А небы глыбіні не дасягалі. * “Па водах ходзіць – тоне у траве,” - Ты прыгадай, як мне цябе гадалі. Мой бедны геній, што ўва мне жыве - Мы разам анідзе не патаналі. Adidas Yeezy


Вельмі пранікненна) Я

Вельмі пранікненна) Я ўражаны) Файна!