Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Каса

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)
                                   Казіміру Камейшу

Залеўны чэрвень
                                 вока цешыць:
Трава — па пахі ў нізах.
I млее, плача ў падстрэшшы,
Вісіць, маркоціцца каса.

Ды вось нарэшце адгалоскі
Кавадлаў, бабак, малаткоў
Ускалыхнулі засень вёскі
Перажагнаннямі вякоў.

Знаёмы рып варот і весніц...
Вячорак дымная вісьба...
I певень ранкам апавесціць
Спрадвек святочнае:
                                        «Касьба».

I як на полі цяжкай сечы,
Махае бацька з-за пляча,
Каб луг разбуджаны
                                       засведчыў,
Што гарт юнацкі не зачах.

I я іду... Узмах — аглядкі...
Касы вібрыруе насок...
— Глядзі, сынок,
                                 падрэжу пяткі...
Бяры шырэй, шырэй, сынок!

Вяду касу, вяду як трэба,
Ганю ўпэўнена пракос...
Адзін узмах —
                              вясёлка з неба,
Другі ўзмах — і сена воз!

А бацька
                  шустраю мянташкай
Маланкі з хмары выкрасаў...
 
I зноў каса ідзе з адцяжкай,
Спявае, брыючы, каса.

Каса — краса,
                           жыцця прыўкраса...
Лучок мільгае з-пад крыса,
Рука з касільнам
                                зліта разам —
I аж высвіствае каса.

А бацька рэй на дзялцы
                                                     вершыць,
Ажно рукавы закасаў:
— Касіць, сынок, —
                                       табе не вершы
Пра тое-гэтае крамзаць.

Прысняцца траў
                                тугія космы...
Раса — як божая сляза...
Радкі паэзіі — пракосы,
А ручка — бацькава каса.


класс

класс