Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Камароўскі

Нарадзіўся 1 сакавіка 1947 года ў вёсцы Мікалаеўшчына Стаўбцоўскага раёна Менскай вобласці ў сям'і рабочага. Скончыў беларускае аддзяленне філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1970). Служыў у Савецкай Арміі камандзірам узвода (1970-1971). Быў загадчыкам аддзела Менскай абласной бібліятэкі імя А. С. Пушкіна (1971-1973), навуковым супрацоўнікам Літаратурнага музея Якуба Коласа (1973-1976), працаваў загадчыкам аддзела ў Рэспубліканскім праўленні аматараў кнігі БССР (1976-1979), на Беларускім тэлебачанні (1979-1990). З 1990 г. - загадчык аддзела крытыкі і мастацтва часопіса «Маладосць». Сябра СП СССР з 1988 г.

З вершамі ўпершыню ў друку выступіў у 1961 г. (газета «Піянер Беларусі»). Аўтар кніг «Пачатак» (1975), «Зямля маіх надзей» (вершы і паэмы, 1988), аповесцей для дзяцей «Адкрытая тайна» (1979) і «Заварожаны мяч» (1989).



Сярэдняя: 4.7 (12 галасоў)
He наўчылася бабка чытаць і да смерці,
Літар кніжны засеў быў не ўсім адкрыццём:
Адабралі гады малалетнія дзеці,
У спрадвечнай рабоце мільгнула жыццё.
Ды яе непаседная, рупная доля
Па рунелых усходах, збуялых радках
Завучыла ў памяці азбуку поля,
Што гадамі крывавіла боль на руках.
Зеляніла вясна на выжарынах накід —
Па затоенай мове абуджаных дрэў
Тайны лесу чытала, як дзіўныя знакі,
Што былі за любую чытанку мудрэй.
У спахоплівых днях, у вярэдлівай працы
Быў характар яе не сляпы, не глухі:
Сонца музыкай дня зачыналася брацца —
Прыгажосць у вачах рассцілала лугі.
Кіравала сахой, выпіналася з ломам —
He было — не наўчылася грошы лічыць...
Ды спагадай сваёй, абнадзеяным словам 
Слёзы нечай бяды памагала лячыць.
Перад смерцю дачасна сынам наказала
На магіле накрэсліць не словы замоў,
А радкі, што прырода ў душы выкрасала,
Два радкі, што жыццё напісала само:
           «Паклон зямлі, што я жыла!
           Я дзецям дзень перадала».


Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Губляюцца фарбы,
                                    адценні
У словах,
                  у звычаях,
                                      людзях...
Шкада, што яны —
                                     у адзенні...
А, можа, не мы гэта, —
                                             цені,
Якія сябе і не будзяць?
Сціраюцца тонкія грані —
Няўжо мы не бачым,
                                         не чуем? —
У дружбе,
                   сяброўстве,
                                         каханні...
Пакрыўдзіў,
абразіў,
параніў... —
Ці толькі ў нас чэрствасць начуе?
I рыцарства збегла ў паданні,
Прапалі герояў манеры...
Ці проста, як здані, памерлі...
Якое ж у нас апраўданне? —
Характар,
                    натруджанасць,
                                                  нервы...
Халодныя к нечаму болю,
Даём не руку, а параду...
А мы ці гатовы з табою
Да смелага, жорсткага бою
За сябра,
                  за слова,
                                   за праўду?
 
Нам потым лічыць недароды,
Бо сеялі часта на вецер...
Ідзе размыванне пароды...
Вось так паміраюць народы:
У нас,
А пасля —
                          і ў дзецях.
Губляем,
                   сціраем
                                  і рушым,
Хоць моцна крычым:
                                       «He сказіце!»
Народам народжана —
                                             тушым... —
Губляем сябе мы і душы,
А ў што пераходзім?
Скажыце!


Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Ствараў машыны, адшліфоўваў час,
Прагрэс іх гнаў за вынікам за лепшым...
Мы гэтак жа ад іх цяпер залежым,
Як і яны залежалі ад нас.

Гадуе лічбы бег матораў, шын...
Мы — іх рабы, палоннікі, прыслуга...
Каб нас сейсмограф вартасці праслухаў -
У нашых душах нешта ад машын.

Вялікай тэхнікі задышша і засіл...
Куды вядзе яна: у скон ці ў вечнасць?
Ці не губляецца ў гэтым чалавечнасць,
Ці не расце дыктат жалезных сіл?

...Халоднай волі сцяўшы абцугі,
Кую характар, спрамлены, жалезны,
I заўважаю: стаў зусім другі —
Нервовы, злосны, к гору не балесны.

Электраасцылограф закрывіў —
Якое ліха ў душу ўлезла?
Хоць лекі з лесу — толькі ў крыві
He меншае халоднага жалеза.

He той жалезны век, калі з руды
Метал паліўся вогненым замесам,

А той, калі ў людзей у век круты
Чарсцвеюць сэрцы горай за жалеза.

Ніякіх скідак на імклівы век!
Душа не знойдзе аніякіх лекаў,
Калі ў жалезным веку чалавек
He будзе заставацца Чалавекам.