Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Краю мой

Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)
Краю мой родны, краю мой мілы, цудны, узорны, ад ніў залаты, хто цябе ўквеціў пушыстай калінай, краскамі, лесам засеяў густым? Пушчы, палеткі, лугі, сенажаці, быстрыя рэкі, прасторы азёр, — нехта рассыпаў вялікім багаццем вечныя скарбы ў цудоўны узор. Калі табе золатам сонца разлітым магутныя грудзі асыпле кругом, а неба атуліць туманам-блакітам, быццам анёлак празорым крылом, і вецер бяроз тваіх косы даўгія расчэша, рассыпле па белых камлёх, а грушы-красуні страсе снегавыя, цвет белы пасее на зелень палёў, а буйныя травы нагне, то падыме, зазвоніць аб лісце задуманых дрэў, акордамі ўдарыць, як май, маладымі, пад Нёмна вясною бурлівы напеў, — дык радасцю, шчасцем душа замірае і хочацца сэрцам, рукамі абняць, свой край наймілейшы, аквечаны маем, дзе краскі, дзе Нёмана хвалі звіняць. Дзе птушка у неба высокім палётам вабіць да сонца ў блакіты з сабой, ўзыходзіць, мацнее з сялянскага поту зярнё, вырастае ў калоссе вясной. Краю мой родны, краю мой мілы, калыска дум ранніх, вясёлкавых дзён, краю дзядоўскіх курганных магілаў, — ты сэрцу так мілы, як міла жыццё. Сніцца ты будзеш і клікаць з чужыны, да сёлаў сваіх і да хаты старой, пахучых палеткаў буйной канюшыны і песняў дзявоччых, спавітых тугой. Чало плуг жыцця, можа, ў боразны зрэжа, Мо, голаву іней пакрые гадоў, — у сэрцы ж не звянуць зялёныя межы, туга не аслабне да родных кутоў. Nike Fashion