Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Легенда пра Зязюлю.

Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

( З серыі "Легенды Беларусі)
Напісана па матывах народных паданняў і сказаў.

Калісьці ў даўнія часіны
На нашых землях жыў мужчына
І называлі яго Властам.
ІмЯ такое чуць не часта

Цяпер даводзіцца. Дарэчы
Заможны быў ён, не з галечы.
І меў яшчэ ён тры дачужкі,
Такія ладныя, як птушкі.

Дзяўчатак звалі Здана, Млява,
Найпрыгажэйшай і рухавай
Была з іх трэцяя сястрыца,
Зязюля. Спраўнаю майстрыцай

На рукі ўсе яна была.
І Мляву зайздрасць узяла,
Як быццам нейкая праява
Найшла. У спёку была справа:

Пайшлі купацца да вадзіцы
Пад вечар лецейкам сятрыцы.
Адзенне наспех паскідалі,
Давай пляскацца ў чыстай хвалі.

І скарыстаўшы мітусьню
Млява задумала хлусню.
Зязюлі вопратку прыбрала
І затапіла. Не сказала.

А тут аднекуль навальніца.
Дамоў пусціліся сястрыцы.
Зязюля збегчы не паспела,
Адзенне адшукаць хацела…

А вецер свішча - страх глядзець.
І хмара з громам, як мядзведзь,
Усю ваколіцу зацьміла.
Дзяўчына рукі заламіла

Галосіць у роспачы і плача.
І тут на дзіва, не іначай,
Выходзіць з возера хлапец
Прыгожы, статны маладзец.

Нясе Зязюліна адзенне.
І хмара знікла ў імгненне
Кудысьці разам з навальніцай.
А вочы хлопца, як крыніцы,

Зязюлю хвалямі накрылі
І ў паніча таго ўлюбілі.
Бо ён не просты быў юнак,
Закляты княжыч. Мабыць так.

Дзяўчына з ім і засталася.
У палац крыштальны падалася,
І сталі жыць яны счасліва
Усім вужам, смаўжам на дзіва...

Ці год, ці два прайшло, мо болей
І сум Зязюлечку адолеў -
Так захацела ўбачыць маці,
Сястрыц і бацьцу ў роднай хаце.

Давай каханага прасіць,
Наведаць родных адпусціць.
Згадзіўся той пусціць жанчыну,
Але і вызначыў часіну

Назад вярнуцца да заходу:
«Толькі сама не лезь у воду,
А тры разы пакліч мяне,
Інакш нас ліха не міне.

На голас выпаўзе вужака
Ты не пужайся небараку,
Бо не сапраўдны будзе вуж,
А я, Якуб твой, любы муж.

Я правяду цябе дадому
Назад у палацавы харомы....»
І пагадзіліся на гэтым.
Устала жонка чуць з-за свету

І заспяшалася ў дарогу,
Да роднай хаты. Ля парогу,
Сустрэла маці, абняла
І тая ў хату павяла.

Дачку, як госцю, частавалі
Усё падрабязна распыталі,
Што з ёю здарылася, дзе
Жыве адна ці ў грамадзе?

Пра ўсё Зязюля спавядала,
А пра вяртанне прамаўчала.
Пайшла з матуляю да зруба,
Там ёй сказала пра Якуба.

Млява падслухала гаворку
Узяла сякеру і з надворку
Хутчэй пабегла да затокі.
І там давай «Якуб!» галёкаць.

Калі той выплыў з асакі,
Млява з размаху ў дзве рукі
Яго сякерай засякла
І з тых мясцінаў уцякла.

Праз лес ужо Зязюля бегла
Каб скараціць дамоў адлегласць,
Як быццам сэрцам адчувала,
Што мужа любага не стала.

Прыпала ніцма да вады
І зваць давай: «Якуб! Сюды!»
Але маўчала наваколле…
І ці то з гора, ці то з болю

Ператварылася ў птушку...
Адны завуць яе кукушкай,
А мы зязюляй называем.
Да гэтых пор яна лятае.

«Якуб! Якуб!» крычыць і кліча...
А мы гады па гэтым лічым.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116112410868