Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Легенда пра Зязюлю.

Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)
( З серыі "Легенды Беларусі) Напісана па матывах народных паданняў і сказаў. Калісьці ў даўнія часіны На нашых землях жыў мужчына І называлі яго Властам. ІмЯ такое чуць не часта Цяпер даводзіцца. Дарэчы Заможны быў ён, не з галечы. І меў яшчэ ён тры дачужкі, Такія ладныя, як птушкі. Дзяўчатак звалі Здана, Млява, Найпрыгажэйшай і рухавай Была з іх трэцяя сястрыца, Зязюля. Спраўнаю майстрыцай На рукі ўсе яна была. І Мляву зайздрасць узяла, Як быццам нейкая праява Найшла. У спёку была справа: Пайшлі купацца да вадзіцы Пад вечар лецейкам сятрыцы. Адзенне наспех паскідалі, Давай пляскацца ў чыстай хвалі. І скарыстаўшы мітусьню Млява задумала хлусню. Зязюлі вопратку прыбрала І затапіла. Не сказала. А тут аднекуль навальніца. Дамоў пусціліся сястрыцы. Зязюля збегчы не паспела, Адзенне адшукаць хацела… А вецер свішча - страх глядзець. І хмара з громам, як мядзведзь, Усю ваколіцу зацьміла. Дзяўчына рукі заламіла Галосіць у роспачы і плача. І тут на дзіва, не іначай, Выходзіць з возера хлапец Прыгожы, статны маладзец. Нясе Зязюліна адзенне. І хмара знікла ў імгненне Кудысьці разам з навальніцай. А вочы хлопца, як крыніцы, Зязюлю хвалямі накрылі І ў паніча таго ўлюбілі. Бо ён не просты быў юнак, Закляты княжыч. Мабыць так. Дзяўчына з ім і засталася. У палац крыштальны падалася, І сталі жыць яны счасліва Усім вужам, смаўжам на дзіва... Ці год, ці два прайшло, мо болей І сум Зязюлечку адолеў - Так захацела ўбачыць маці, Сястрыц і бацьцу ў роднай хаце. Давай каханага прасіць, Наведаць родных адпусціць. Згадзіўся той пусціць жанчыну, Але і вызначыў часіну Назад вярнуцца да заходу: «Толькі сама не лезь у воду, А тры разы пакліч мяне, Інакш нас ліха не міне. На голас выпаўзе вужака Ты не пужайся небараку, Бо не сапраўдны будзе вуж, А я, Якуб твой, любы муж. Я правяду цябе дадому Назад у палацавы харомы....» І пагадзіліся на гэтым. Устала жонка чуць з-за свету І заспяшалася ў дарогу, Да роднай хаты. Ля парогу, Сустрэла маці, абняла І тая ў хату павяла. Дачку, як госцю, частавалі Усё падрабязна распыталі, Што з ёю здарылася, дзе Жыве адна ці ў грамадзе? Пра ўсё Зязюля спавядала, А пра вяртанне прамаўчала. Пайшла з матуляю да зруба, Там ёй сказала пра Якуба. Млява падслухала гаворку Узяла сякеру і з надворку Хутчэй пабегла да затокі. І там давай «Якуб!» галёкаць. Калі той выплыў з асакі, Млява з размаху ў дзве рукі Яго сякерай засякла І з тых мясцінаў уцякла. Праз лес ужо Зязюля бегла Каб скараціць дамоў адлегласць, Як быццам сэрцам адчувала, Што мужа любага не стала. Прыпала ніцма да вады І зваць давай: «Якуб! Сюды!» Але маўчала наваколле… І ці то з гора, ці то з болю Ператварылася ў птушку... Адны завуць яе кукушкай, А мы зязюляй называем. Да гэтых пор яна лятае. «Якуб! Якуб!» крычыць і кліча... А мы гады па гэтым лічым. © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016 Свидетельство о публикации №116112410868Zoom Kobe Elite High