Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Маналог Алеся Гаруна

Сярэдняя: 4.1 (21 голас)
Гараць камяні ў маім вогнішчы, расцвеленыя агнём, нібы ваўчаняты ў логвішчы сонечным прамянём. У твар мне шугае полымя, ды я ўсё адно бяру каменні рукамі голымі і гэткім, як сам, дару. Бяруць і да сэрцаў туляць: няхай нас ратуе боль і вучыць пра бліжніх думаць, пра тых, хто гібее ў золь, пра тых, хто прамёрз да костак, хто шлях да агню згубіў, хто д'яблу чырвоным хростам Айчыну сваю пазбыў. Дай Бог, каб маё каменне аднойчы іх апякло, прымусіла ўстаць з каленяў, пайсці на маё святло. Я — тут! Я шугаю полымем! Праз боль я з сябе бяру каменні рукамі голымі і гэткім, як сам, дару. Дай Бог, каб маё каменне Жар-птахам дайсці змагло да тысячных пакаленняў і сэрцы іх апякло!Air Jordan


Гэты верш - на проста

Гэты верш - на проста верш,
Душу апякае.
Сорамно становіцца,
Што гляджу я проста з боку,
З боку назіраю.