Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Маці

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Вось прывезлі. Маўчаць эскулапы. Сцены белыя... белая столь... І з-пад чорна-белага шкапа Шэпт, ціхуткі і бледны, як моль: - Мама, мама, калі б ты пазнала, У які свет раджаеш дзіцё, Ты дзіцё б сваё не нараджала: Трасцай наканавана жыццё... - Мама, мама, калі б ты пазнала, Каго ў свет ты вядзеш па крыві, Ты дзіцё б сваё не нараджала, Шкадавала сябе бы наўздзіў... - Мама, мама, калі б ты пазнала, Хто тваё дзіцё спарадзіў, Ты дзіцё б сваё не нараджала, Ты б сваіх не патраціла сіл... І, спужаўшысь, у пакуце забілася: - Можа, праўда, не варта раджаць?! А дзіцё ўжо выйшла, радзілася. І аціхла, змірылася маці... ...Падышла, над калыскай схілілася, Падняла, паднясла да грудзей, Ёй як быццам штосьці прыснілася, Але зараз: - ах, як ён глядзіць... Ўсе сумнеўныя страхі, трывогі Усе зніклі. Ці бачыў хто іх... - Гэты ногі, мілыя ногі Ці па добрай пойдуць дарозе! Вось, заплакаў... Засмоктаў, аціх... І яна над ім змоўкла ў роспачы, І люляла, глядзела на снег... Бо нязменныя толькі пачатак. І таксама канец для ўсіх. Nike Sneakers


гаротна і сумна.

гаротна і сумна.