Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Мой родны кут

Сярэдняя: 4.7 (67 галасоў)
Мне радасна, што на каменні Знаёмай прызбы, з сосен новых, Пастаўлен дом. Зары праменні, Прарваўшыся праз сад вішнёвы, На шыбах, быццам зайчаняты, Гуляюць, скачуць. Сярод хаты - Стол для частунку, для бяседы, А на сцяне - рог паляўнічы І стрэльбіна старога дзеда, І побач - з кнігамі паліца. Я ўзяў адну, без пераплёту, Відаць, шмат па руках хадзіла, Відаць, чыталася з ахвотай... "Мой родны кут, як ты мне мілы.." І ўспомніў я зіму з вятрамі, Што галасіла над палямі, Калі мы з дзедам тралявалі Настыўшыя, цяжкія шпалы. - Нарэшце дома, дзякуй богу! - Гаворыць дзед і снег страсае З паўкажушка свайго старога. Спаць ідучы ў мяне пытае: - А ты зноў не кладзешся разам? Кнот укруціўшы, каб шмат газы Не выгарала, я за кнігай Сяджу гадзінку, две... адліга, Чуваць, за окнамі хлюпоча. І дзеду нешта да паўночы Не спіцца сёння. Мо шкадуе, Што я святло і час марную, Ці мо ў запечку на памосце Разныліся старыя косці. І, кашляючы, ён пытае: - Цікава, што ты там чытаеш, Што там цябе запаланіла? - Ну, што ж, паслухай, калі хочаш: "Мой родны кут, як ты мне мілы..." - Чакай! Папраў святло, каб вочы Лепш кнігу бачылі. Вось гэтак! Цяпер чытай!.. О, як шкада мне, Што ты, араты, сейбіт слаўны, Пакінуў рана свой палетак, Што больш табе не прачытаю Я гэтых слоў аб нашым краі, Які нам воля азарыла, Які нам стаў яшчэ больш мілы.Nike Blog