Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Начны небасхіл запаліла.

Сярэдняя: 4.4 (17 галасоў)
Чаромхавы водар і бэзавы пах згубіла ў далёкім мінулым. Ужо не спявае салоўкаю птах і лозы галінкі сагнулі. Замыліўся трошкі і позірк, і смак, так соладка зранку не спіцца, а дні прабягаюць, як заяц-русак, калі паляўнічы прысніцца. Нішто не здзіўляе, бо маеш свой густ, на катэгарычнасць - усмешка, і кліча ў дзяцінства язмінавы куст, што ўзімку, вялізнаю снежкай, стаяў на надворку, пад самым акном, спакой вартаваў нашай хаты, каб моцна каліна не біла галлём аб востры вушак сукаваты. Даўно і нядаўна ўсё гэта было, таўсцее мінулага скрутак, а тое, што ўражвала, пахла, цвіло для нас не звычайны набытак - багацце, якога няма даражэй, бо ў ім наша існасць і сіла, што бляскам агню чалавечых вачэй начны небасхіл запаліла. https://www.stihi.ru/2017/05/03/4050 © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017 Свидетельство о публикации №117050304050 Air Jordan