Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ну вось стаю з працягнутай рукою

Сярэдняя: 5 (1 голас)
ну вось стаю з працягнутай рукою з рахунку збіўся, ловячы каменні, ляцяць яны няспынна прада мною. бязладна ў нашым свеце ад стварэння а я ўзіраюся трывожна ў твары я памятаю, дзе я іх сустрэў ледзь цепліцца слабеючая мара што белы камень з’явіцца ў руцэ ды толькі чорным горам у далоні мой розум у страху горка апячэ бо жыў я доўга вольна, не ў загоне! і верыў, жыцце годнае цячэ дабро рабіў шматлікім і шматліка чаму ж тады? няма святла ў прасвет што ж на судзе так чарната вяліка і безнадзейны, безатказны свет і вось апошні камень хтосьці кінуў. сціскаючы далонь, ледзь не крычу і ён апошні, ўніз мяне нізрынуў я ў прорву жаху, чорную, лячу ачуўся потны, млявы, калачуся якое шчасцье, што жывы пакуль, яшчэ паспею, вельмі спадзяюся, з’явіцца з белым я на суд адсюль... Air Jordan VIII 8 Shoes


цудоўна, і сумна, як само

цудоўна, і сумна, як само жыццё.