Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Мяне, напэўна, хтосьці ўрок

Яшчэ не ацэнена
Мяне, напэўна, хтосьці ўрок Ці я сур’ёзна захварэла: Употай здраджваючы целу, Збягае сэрца на лісток. І з ім становіцца адным, І ўвекавечваецца ў вершы, Каб ілюзорнасцю завершыць Майго жыцця пустога дым. Боль развярэджвае душу І растапляе лёд істоты – І я, здараецца, бы з лёту, Слязьмі нябачнымі пішу. Адкуль не ведаю, але Пад знакам шчасця альбо гора За кропляй кропля льюцца творы, Як быццам міра ці алей. Сцякаюць словамі радкі, Выратавальныя, бы споведзь – Каб загаіць і супакоіць Жывыя раны й гузакі І ўсё, што мучае ўнутры – Марэнні, думкі, адчуванні – Неўтаймаваным вершаваннем Суняць, суцішыць да пары. Пісанне – сродак ад нуды? Але… О, сорам! Злыя сведкі Гавораць мне, я не паэтка… Мо і не хлусяць, сапраўды? 8.07.2012 Air Max 1 Master