Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Павучок і муха

Сярэдняя: 5 (1 голас)
На зялёненькі дубок, Што расце за дальнім лесам, "Прыдубіўся" павучок – Непаседа і гарэза. Ўсё агледзеў там і тут І за нейкую гадзіну Павуціння парашут Нацягнуў паміж галінак. Толькі сеў, каб адпачыць Ля сатканай лоўка хаты, Як аднекуль жук ляціць – Гэткі важны і рагаты. Павітаўся з павучком, Пра надвор’е пагутарыў, А пасля – бачком, бачком – Зноў зляцеў кудысьці ў хмары. Павучок крыху паспаў, Павалэндаўся, паснедаў. Ды зусім засумаваў Без сям’і і без суседа. – Мне б ды сябра для душы Ці вясёлую сяброўку! Я б, напэўна, не тужыў, І не жыў бы гэткім воўкам! Толькі так ён пажадаў – Бы шапнуў каму на вуха – Як з суседняга ліста Да яго зляцела муха. – Прывітанне, павучок! Мо паклічаш даму ў госці? Пад сабой не чую ног – Так стамілася я штосьці! – Ну, канечне! Ты заходзь! Я гасцям заўсёды рады! Не захочаш есці, хоць Напаю цябе гарбатай! Дзень гасціла муха, два – Смачна ела, мякка спала, Ўсё змятала са стала, І гула, і рагатала. Павуцінне ёй – батут: Запаўзае – і ў падскокі. Тыдні, месяцы… Прысуд? Як цярпець такое? Колькі? Павучок і сяк, і так: “Не пара табе дадому?” А яна ў адказ: ”Нішцяк! Мо пайсці табе самому?” Ад нахабства павучок Скамянеў – нібыта ў коме, Ды, прысеўшы на лісток, Шчасце колішняе ўспомніў. Вось цяпер бы, ды – туды, Каб ад госцейкі схавацца. Мо сысці? Такой бяды, Што няма куды дзявацца! Крутануўся – і зляцеў На зямлю на тонкай нітцы, І пабег, куды глядзеў – Каб хутчэй пра ўсё забыцца. З той пары пайшло: павук – Уладальнік павуціння – Найвялікшы вораг мух І сяброўства супраціўнік. 2.10.2010 Popular Off-White