Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Першым беларускім вандроўным тэатрам

Сярэдняя: 4.7 (13 галасоў)
Воўчае сонца, цыганскае сонца
Над Беларуссю маёй паплыло.
I па дарозе, як песня, бясконцай,
Коцяцца, шляхам, як гора, бясконцым
Нашы калёсы, тэатр і жытло.

Хто вы такія, у вышыванках
Пані-панове? З якой стараны? 
— Мы — беларускае сцэны світанак,
Дзеці шляхцяняк
і дзеці сялянак,
Мы — беларускія дочкі, сыны.

Колы грукочуць, нібыта рагочуць
Рэхам натоўпу ў мястэчках глухіх, —
Суму не ўчуе, хто ўчуць не захоча.
Зорак блішчаць васільковыя вочы.
Як і да славы, далёка да іх.

Гразнуць у лужынах коні і колы,
Гразне ў абразлівых кпінах душа.
Роднага слова востраў вясёлы,
Першы тэатр беларускае школы
Зараз — мішэнь для пляўка і глыжа.
Воўчае сонца —
                               шчыт для героя,
Сведак для злодзея —
                                       светла плыве.

Толькі любоў да Радзімы нам зброя,
Толькі бясконцая вера ў тое,
Што адрадзіць мы паспеем яе.

Спяць у павозцы паненкі-актрысы.
Дай Бог бясхмар'я
                                іх душам святым!
Белая Русь, ты празрыстая, чыстая,
Ты перад ворагам здолела выстаяць,
Перад сваёй жа
                            пакорлівай сціпласцю,
Саманяўвагай —
                              ці выстаіш ты?

Воўчае сонца, цыганскае сонца
Над Беларуссю маёй паплыло.
I па дарозе, як песня, бясконцай
Так, як змаганне і вера,
                                        бясконцай
Едзе вясны беларускай жытло.