Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Людміла Рублеўская

rubleuskaja.jpg

Нарадзілася 5 ліпеня 1965 года ў Мінску ў сям'і служачых. Сапраўднае прозвішча - Шніп. Скончыла аддзяленне архітэктуры Мінскага архітэктурна-будаўнічага тэхнікума (1984). Працавала ў канструктарскім бюро на ВА «Гарызонт». Вучылася на аддзяленні паэзіі Літаратурнага інстытута ў Маскве (1986-1987), затым перавялася на беларускае аддзяленне філалагічнага факультэта БДУ, які скончыла ў 1994 годзе. Працавала ў газеце «Наша слова», часопісе «Першацвет». З 1996 працавала ў аддзеле крытыкі, з 2002 – рэдактар аддзела літаратуры штотыднёвіка «Літаратура і мастацтва». Цяпер аглядальнік аддзела культуры газеты «Советская Белоруссия». Член СП СССР з 1990, сябра Саюзу беларускіх пісьменнікаў.

Першы верш надрукавала ў 1983 (газета «Знамя юности»). Аўтар зборнікаў «Крокі па старых лесвіцах» (паэзія, 1990), «Адукацыя» (паэзія, 1990), «Замак месячнага сяйва» (паэзія), «Старасвецкія міфы горада Б» (проза, 2002), кнігі казак для дзяцей «Прыгоды мышкі Пік-Пік» (2000), аўтар аповесцяў «Дзеці Гамункулуса» (2000), «Сэрца мармуровага анёла» (2001), «Пярсцёнак апошняга імператара» (2002), драматычных паэм «Пасля Цэзара», «Першы запавет» і інш. Друкуецца ў рэспубліканскіх выданнях.



Сярэдняя: 4.2 (30 галасоў)

Агні гараць на вежах. Вораг блізка.
Бывай, мой дружа! Нам не адстаяць
Ні дом, дзе мы гайдаліся ў калысках,
Ні храм, дзе нас хацелі адпяваць.
І колькі ні стаяць на гэтых сценах,
Зруйнуюць іх. Дарэмна ты - герой,
Бо ціха выпаўзае здрада з ценю
У час, калі патрэбны кожны вой.
Зруйнуюцца, згараць метал і дрэва,
Камень і шкло... Што застанецца нам?
Але што - сцены? Горад стане гневам,
І сэрцам стане зруйнаваны храм.
І мы і ў гэтым свеце, і ў наступны
Ідзём з любоўю да зямлі сваёй.
Гараць агні на вежах недаступных
Душы тваёй, душы маёй жывой.



Сярэдняя: 4.3 (47 галасоў)
                                   На Беларусі Бог жыве...
                                            Уладзімір Караткевіч

На той зямлі, дзе столькі крыніц,
і ў кожнай — знічка на дне,
Дзе ў кожным камні паданне ёсць,
як маці ў дзіцячым сне,
Дзе кожны ўзгорак — былы курган,
а кожны з прадзедаў — вой,
Жыве стары калгасны пастух
у хатцы сваёй старой.
Таму, напэўна, што ўвесь свой век
глядзеў ён на родны край,
З драўніны бурштынавай дзед зрабіў
не абы-каго — Хрыста.
Звычайнай сякеркай, па вечарох
шчапаў сасновую плоць.
Нязграбны, бедны, шурпаты быў,
але — сапраўдны Гасподзь.
I майстар вочы намаляваў блакітнымі,
быццам лён.
I лёг на жытнія валасы
з калючага дроту цёрн.
Падняўся крыж пасярод сяла
над хатамі паміж дрэў.
I на здзіўлёных сялян
                                 да іх падобны
Хрыстос глядзеў.
Прыйшоў з бліжэйшай царквы святар,
казаў пра кашчунства штось,
Пасля спыніўся ля божых ног,
што цвік прабіваў наскрозь,
Крануў чырвоную фарбу — і
перажагнаўся, пайшоў.
I трызніў, што ён — Няверны Фама,
і з пальцаў не сцерці кроў...
Казалі майстру: «Прымі свой крыж, 
страхоцце адно глядзець».
Але — прывыклі. Бо да ўсяго
прывучыш нашых людзей.
«О, фольк! Аўтэнтык!» — замежны пан
Хрыста фатаграфаваў,
Хацеў за даляры купіць — але
і слухаць майстар не стаў.
I ліўся айчынны халодны дождж
на сумны драўляны твар,
I з шыльды змыўся надпіс, што тут
прыбіты юдэйскі цар.
Як воран з могілак — ноч ляціць,
а бусел нясе зару.
I пазірае Хрыстос з крыжа
на бедную Беларусь,
Такі ж гаротны, як і яна,
і плоць ад плоці яе,
У вёсцы паміж крыніц і азёр,
паміж курганоў і дрэў.
Драўляны, каструбаваты — ён
наш бог, наш край і наш лёс.
А значыць — будзе жыць Беларусь,
таму што ў прызначаную пару
сыдзе з крыжа Хрыстос!


Сярэдняя: 3.7 (22 галасоў)

І дождж, і сьнег, і сум адвечны мой.
І кнігі бескарысныя, і песьні.
І час ляціць над мёртваю травой,
І па траве сьлізгаюць хмараў цені.

О, рэдкі міг самотнай нематы!
Людскія крыўды не вярэдзяць сэрца,
І ланцугом астылыя сьляды
Ідуць зь нябыту – шчасьцем ён завецца.

Настаўнік вышні ў гэты час бліжэй
Схіляе лік свой над маім адчаем.
Яшчэ малітва, слова – і лягчэй,
Хто прабачаў – тым неба прабачае.

І мне наверх ня страшна пазіраць.
І мне ня страшна гаварыць з сабою.
Як дождж і сьнег, мае гады ляцяць,
І толькі міг малітвы – міг спакою.