Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Прыкмета

Сярэдняя: 3.9 (14 галасоў)

Здаўна прыкмета ёсць такая,
Што цэлы год той грошы мае,
Хто ўвесну, як пачуў зязюлю,
Ды не трымаў ў кішэні дулю,

А клаў туды свае капейкі,
Ну, ці рублі – запас хоць нейкі,
Тады ўвесь год усё ўдаецца,
Багацце, нібы рэчка льецца.

У тых жа, хто не меў капейкі –
Хоць галаву кладзі на рэйкі.
Як не было тых грошай дома
Дык і не будзе! Ну, вядома

Не ўсе ў прыкметы тыя вераць.
Міхась рашыў усё ж праверыць.
Рассунуў па кішэнях грошы –
Мо й будзе цэлы год харошы.

Бо не дваццаткі клаў, а сотні…
Хай брэшуць, як з пад падваротні
Сабакі раніцай брахалі,
Зайздроснікі. Яны чакалі

Што ён без грошай застанецца –
А тут даход, як рэчка льецца…
Ды, што тут марыць – на прыроду,
Да маці ў вёску, ды ў падводу

Запрог каня… Але ў кішэні
Усунуў “сотак”, пэўна, жменю
Калі адзеў штаны старыя…
Цяпер – хай хоць сабака вые –

Прыкмета мусіла збывацца…
За плугам стала забывацца
Прыдумка тая. Сонца грэла
Ўжо па-вясноваму…Самлела

Спіна ў Міхася. І жанчыны
Паўдня не разгіналі спіны.
Ды, ўрэшце, бульбу пасадзілі.
Нібы на свяце ўсе хадзілі…

Міхась каню даў піць, паесці…
Але, каб самаму прысесці
Перадыхнуць – рашыў абмыцца,
Пераапрануцца, мо й пабрыцца.

Пайшоў да рэчкі. Аглядзеўся.
Няма нікога… Сеў, раздзеўся.
Хацеў ступіць ужо ў раку…
Але пачулася: “Ку – ку”

З кустоў ля рэчкі. Ну, вядома
Не раз ён чуў зязюлю дома,
Калі малым хадзіў купацца.
Ну, як магло такое стацца,

Што так забылася прыкмета!
Раз”юшыўся Міхась праз гэта:
-Каб ты ахрыпла дзе была!
Хвілінку ж пачакаць магла…