Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Прытча пра пячэнне

Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)
Аэрапорт. Дзяўчына рэйс чакае. Каб скаратаць карысна гэты час, пячэння пачак, кніжачку купляе – часопіс нейкі тоненькі – на раз. У зал чакання з купленым заходзіць, сядае ў крэсла – трохі адпачыць. А там – мужчына, прыбраны па модзе, праз месца з кніжкай нейкаю сядзіць. Між іх – пакет. Яе. З яе пячэннем. Дзяўчо чытае і... адно бярэ. Ды бачыць што сусед вокаімгненна бярэ адтуль жа і ... а-ёй! – жарэ! Яна – яшчэ. І ён услед шчыруе. Яна – ізноў. І ён не адстае. Ну і нахабнік – свет не бачыў. Ну і... Усе пячэнькі выцягнуў яе! Калі ж адно ў пачочку засталося, дзяўчо варожы кінула пагляд: што зробіць ён? І успыхнула ад злосці: ну і сусед дастаўся, ну і гад! А ён пячэньку лоўка распаловіў, з усмешкай шчырай даме падае... Дзяўчына – скок. І ў чырвань! І ні слова. Яшчэ й смяецца, гэтакі, з яе! А тут і рэйс чаканы абвясцілі... Калі ж узняўся ў неба самалёт, дзяўчыны рукі сумачку адкрылі... І раптам штось працяла навылёт: Кулёк з пячэннем, тым, што не дастала, калі сядала ў крэсла пачытаць! Яна яго – суседа – аб’ядала! І нат "Прабач!" яму ўжо не сказаць! Мараль такая: перш, чым абурацца і сэрца крыўдай марна апякаць, магчыма лепш у справе разабрацца і на кагось сабак не выпускаць. 21.04.2014 Popular Off-White


вельмі смешна атрымалася.

вельмі смешна атрымалася. цудоўна напісана.