Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Сляпая роспач

Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)
Цемра. Вакум. Вострая цень. Над ёю высіцца постаць. Чалавек спрабуе нешта знайсці І з адчаем па вакуме крочыць. Рукі трасуцца, вочы бегаюць, Шукаюць, шукаюць, а што — не ведаюць. У секунду агеньчык пранізвае цемру, Постаць дзьме, агонь ужо нагадвае хеўру, Бяжыць што па доле і паліць яго, пакідаючы цёмныя раны. Раптам агонь ідзе ўверх, бы па сценах, На сценах малюе барвовыя шнары І навокал усё ахапляе. Сцены ў агні, наваколле палае, Нават паветра ўсюды міргае, Падаюць сцены — такое бывае!? Бегам да выйсця! Выйсце... знікае. За сценамі палымі — тая ж цемра, Якая толькі здавалася раем, Дзе знічкі гулялі яскравейшым балем І месяц свяціў серабрыстым медалем — Цяпер гэта згасла навек. На зямлю ўпаў чалавек. Калоціцца, б'ецца і плача: "Што гэта знача? Дзе маё неба? І дзе мая ўдача?" Святло, прастора, птушка ляціць. Пад ёю цёмная кропка ляжыць: Дзве нагі, дзве рукі, галава на зямлі, Кулаком цяжка б'е па падлозе. Расхісталася кропка ў чатыры бакі І не бачыць святла на ўзыходзе... ADIDAS


Цемра. ВакУУм. ВострЫ

Цемра.
ВакУУм.
ВострЫ цень. чытаць далей прапала жаданне.