Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Антось Спясівых

Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

Шарэла сцяна,
Што кавала здаўна
Ланцугамі сцюдзёнага лёду
Усю планету.
Праз долю прыгнёту
Надакучыў ёй гром бізуна.

Цяплець пачало,
Што лёдам было,
Сонца ўвышкі вяртаецца спраўна —
Праз аблокі плаўна
Абуджае святло,
Але потым ляжыць
Марнатраўна.

Даўнюю лёду сцяну
Цёплай рукой
Варухну.
Зямлю не сагрэеш адлігай —
Нясіце хутчэй ёй
Вясну!



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

Чалавек абжыўся.
Пайшоў па Зямлі.
Грузіць бетонам абшары.
Заводы растуць,
А там, увышыні —
Наступныя нашы
Ахвяры.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Бачыць свет
Паліраваным дыяментам...
Вось бы!
Навучы мяне плакаць
З такіх дробезяў,
І мае слёзы
Змыюць хоць крыху
Замёрзлага пылу
З наждачнай паперы,
Што даўно не здольная
Нас паліраваць.



Сярэдняя: 3.5 (14 галасоў)

Гавань народаў,
Горад пад вежай
Зноў валацугу вітае віхурам.
Валіцца ветах
З выцвілай сцежкі
Выспаў пагоркаў,
Дахаў панурых.

Горад-апоўзень,
Горад-замежжа,
Горад-фланёр
Блізка-далёкі.
Даўні драпежнік —
Чый, белавокі?
Чый, прайдзісвет
Зніклай эпохі?

Горад адкажа:
--Віхур мацнее,
Горад адкажа:
--Варта хавацца!
Месяц, — лапоча, — падзе безнадзейна
Мне на макушку...

Канец адказа.

Часткай тваёй я ніколі не стану —
Часткай раскошы, часткай галечы.
Добра.
Мне добра ад гэтага стану!
Зноўку вярнуся
Госцем адвечным.