Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Антось Спясівых

Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Шарэла сцяна,
Што кавала здаўна
Ланцугамі сцюдзёнага лёду
Усю планету.
Праз долю прыгнёту
Надакучыў ёй гром бізуна.

Цяплець пачало,
Што лёдам было,
Сонца ўвышкі вяртаецца спраўна —
Праз аблокі плаўна
Абуджае святло,
Але потым ляжыць
Марнатраўна.

Даўнюю лёду сцяну
Цёплай рукой
Варухну.
Зямлю не сагрэеш адлігай —
Нясіце хутчэй ёй
Вясну!



Сярэдняя: 4.6 (10 галасоў)

Вузкія вуліцы Вільні
Заліла штучнае сонца:
Горача, хоць цямно —
Нібыта ў лазні-парыльні.
Князі тут змяніліся дзіўна
Спачываў -ін ці -герд, піў віно,
А з блізкае далячыні,
Хто сплыў з-пад прыгнёта даўно,
Свой Вільнюс з парэшткаў стварылі:
Дадалі князям -іс і -ас,
А з модных кавярняў урубілі
Летувіскі
Джаз.

У той час,
Як здзяцінеўся пляц,
Ліўні толькі хутчэй усё залілі,
А бліжэй да Гары ўжо чакаў
Старажытны бог Зеўс
Нас.
Сярод усёй сучаснай ванілі
Гедыміна гара, бы Алімп,
Усё-ж ззяе агнём у далячыні
Ды самотная вежа стаіць...
Раптоўна — вялізны апоўзень,
Ён цягне гару за сабой,
А ў паветры,
Дзе знікла цяпло,
Над гарою пачвара вісіць,
Што з'явілася, знішчыўшы поўдзень,
Невядомым што стогнам крычыць.

Секунда адна,
І гары ўжо няма,
Дзе была —
Толькі шэранькі попел
Страчаны стогн,
Што паветра не схопіў
Згубіла начная імгла.



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

З пакрытага коркаю долу
Шчыльнымі промнямі зор
Снег белабрысы падае
У бясконцы нябёс калідор.

Назад усё у сусвеце коціцца
І сонца заходзіць на ўсход,
Аблокі павольна маркоцяцца,
У імгненні праносіцца год.

З усімі такое здараецца:
Падзеі жадаем змяніць...
Нашто на мінулае скардзіцца?
Мы здольны яго перажыць!



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Чорна-белая нітка
Сярод блякла-жоўтае глебы,
Пакрытай восеньскай ноччу.
Лістапад сваю справу сконыў,
І ўжо праз пару хвілінаў
Надыйдзе зіма.
Дык адкінь жа хутчэй капялюш,
І ўладарча пракроч ты па полі!
У каго на зямлі хопіць волі
Самастойна сусвет увесь гарнуць
Ды ў імгненне змяніць пару года?
Толькі ў цябе, Чалавек!
Ты ў адказе за лёс карагода
Дзясяткаў стыхіяў.
Не трэба літота —
Цяпер толькі кнопку націсні...
...І прырода саступіць табе!

У начной загароднай імгле,
Калі з дрэваў падзе ўжо лісце,
Працягні ты руку
У начную смугу
І падзе з неба снег атавізму.