Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Урывак з Апакаліпсісу

Сярэдняя: 3.9 (19 галасоў)

… Упала цемрадзь, і прыйшла журба,
I вад іголкай уваткнуўся ў скроні,
Калі ён да распаленага лба
Даткнуўся, як да вогнішча, далонню,
I падзівіўся ззянням уначы,
I зазірнуў імгле за аверс сподні:
Там небасхіл праменныя мячы
Дзіравілі, як полымя паходні.
Ён скалануўся і сышоў слязой,
Бо ля свяціл – янтарных, што пярэсна, –
Iх сем было… I кожнае лязо
Ў зямлю было нацэленым злавесна.
Вятрыска дзьмуў, шпурляючы пясок,
I голы шлях быў мёрзлым, быццам полаз,
I – ад няўцешнасці на валасок –
Ён раптам з неба счуў паўсюдны голас
I сціснуўся самотным дзіцянём.
Была бязлюднай цёмная дарога,
А голас пёк нябачным прамянём
I з коранем вымаў душу прарока.
I ў вуха, як у змятую трубу,
Цёк подых, прыпадоблены да гушчы,
Падказваючы вернаму рабу
Пасланне на навуку невідушчым,
Пасланне на пакорлівасць глухім,
Што неслася з навіслага адгор’я…
I ўскрыкнуў Iаан, калі над ім
Няўмольнае застыла сямізор’е,
Калі запелі трубы і калі
Пад вершнікамі храпянулі коні,
I з неба набліжаўся да зямлі
Бяскроўны жах у белым балахоне...



Якая каламута! Гэта што,

Якая каламута! Гэта што, беларуская паэзія?

Дзякуй, Глеб!

Дзякуй, Глеб!

Вельмi ўдзячны!

Вельмi ўдзячны!