Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Успамін былога вяскоўца

Сярэдняя: 4.3 (18 галасоў)
У горадзе жыць — жыць зручна. Кран павярнуў — і тут жа вада ў цябе пад рукой. А помніцца, як ад студні нёс ты поўныя суды вады сцюдзёнай, важкой. Вада калыхалася ў вёдрах, і ў двух тых люстрах водных успыхвала святло, плыло ўсё сяло. Вёдры калыхаліся... З другога краю сяла дзяўчына, з якой кахаліся, насустрач табе ішла. Ішла па ваду і пела: "Ой, сохне рута ў саду, палью я тую руту, па ваду пайду. Палью я руту-мяту, пайду я па ваду. А як прыйдзе восень, замуж я пайду..." Вёдры калыхаліся. Мы з дзяўчынай усміхаліся. Можа, таму, што кахаліся, а можа быць, таму, што ўсё так адбывалася, што вада разлівалася, што ў вёдрах адбівалася па сонцу аднаму. Ты смяяўся: "З поўным..." Яна чырванела: "З пустым..." Чамусьці ўсё тое помнім, не забываем аб тым.Nike Jordan


а дзе аналіз гэтага верша?

а дзе аналіз гэтага верша?

А ты,не лянуйся,

А ты,не лянуйся, аналізыруй... аналізыруй... Усё табе падай на талерачцы. Сам.