Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Веранiка

Сярэдняя: 4.6 (71 голас)
Я на душы ўразьлiвай маю Жыцьця мiнулага пячаць: Схачу свой вольны верш пачаць, - I ўраз пра прошлае згадаю; Удаль вядуць мяне сьляды Да вас, дзiцячыя гады. Устае перад маiм паглядам I вулка, веючая сном, I цiхi старасьвецкi дом Зь цянiстым, адзiчэлым садам; Над iм шпакоўнiца ў гары, А ўкруг схiлiўся тын стары. Дом гэты да паноў Забелаў, Суседзяў нашых, наляжаў; Я змалку там штодзень гуляў, Зь дзяцьмi iх лез на дахi сьмела, Рваў яблыкi, рабiў садом I крыкам поўнiў цэлы дом. Вясёла йшлi гулянкi нашы: Пад шум i гук размах рукi Зьбiваў здалёку гарадкi, Быў чутны сьмех пры вiдзе "кашы", I кожны стрымываў свой плач, Калi ўразаўся ў плечы мяч. А вечарком мы выпускалi У паветра белых галубоў. Зрабiўшы некалькi кругоў, У вышыню яны шыбалi, Як чысты сьнег, кружылi там I падалi на дахi к нам. Калi ж сачыўся бледнаваты Зор сiнiх сьвет празь небасхiл, I уплатаўся вулак пыл, - Мы ўсе пяялi каля хаты, I напаўняў нягучны хор Маркотнай песьняй сьцiхшы двор. Так ў гулянках пралятала маё дзiцячаэ жыцьцё, А поруч цiхаэ дзiцё, Дачка Забелаў, узрастала. Яе я мала знаў: яна Усягды была сама, адна. Жылося цяжка Веранiцы (Хай так дзяўчыну будзем зваць): Яе памерла рана маць, I не было саўсiм сястрыцы, А бацька сэрца хоць i меў, Ды прытулiць яе ня ўмеў. Таму з маленства палюбiла Хавацца ў сад стары яна, Дзе веяла дыханьне сна I цiшыня ў паветры плыла, I нерухомы быў спакой, Маўляў у глыбiнi марской. Не калыхнуцца лiсьцяў хвалi, Успласнуўшы пенаю цвятоў Паверх чарэшнявых кустоў; Кiпiць шум места дзесь там далi, А тут i глуха i цямно, - Не зварухне марское дно. I забывала Веранiка Мiж зёлак з кнiжкай аба ўсём, А ўзгляне, - сад кiпiць жыцьцём: Над ёю куст шыпшыны дзiкай, Бруяе блiзка сонны шмель, I горка пахне тонкi хмель. Iзноў странiца за странiцай Раскрытай кнiгi шалясьцiць; Нячутна час кудысь бяжыць, Раяцца думкi Веранiкi, - Усё расьце душа яе I ў паўнаце красы ўстае. Калi ж асеннiя навiны Зьмянялi сад, калi зь бяроз Рваў лiсьце вецер, а мароз, Налiўшы ягады рабiны, Траву губiў, i мы нагой Узрывалi прэлых лiсьцяў слой, Калi патроху чырванелi Чаромха, лiпа, стройны клён, А гнёзды змрочныя варон Мiж голага галля чарнелi, I грозны вечара пажар Пылаў мiж бура-шызых хмар; Калi асеннi вецер дзiка Стагнаў i глуха па начах Грымеў у наш жалезны дах. - Тады да лета Веранiка Ад нас зьнiкала ў iнстытут I не будзiла згадак тут. А час усё кацiўся далi, Хаваючы на дьне гадоў I гарадкi i галубоў; Мы непрыкметна падрасталi, А iншы ўжо шчыпаў вусы I лiчыў iх гарой красы. I толькi ўжо тады я ўгледзеў, Што поруч, як цьвяток лясны, Узрасла ў красе сваёй вясны Дачка самотная суседзяў. I - помню я - тады за ўперш З маей душы палiўся верш. Ён там кiпеў струёй жывою, Праз холад мысьлi працякаў I ў цьвёрдых формах застываў, Як воск гарачы пад вадою, Каторым трэба вам гадаць, Аб чым той вершык меў казаць. Я з вам скажу йшчэ тое толькi, Што к Веранiцы твор паслаў I млеў i ўсё адказ чакаў. Аж вось прайшло маруды колькi Трывожных дзён, а ўсё няма Нi Веранiкi, нi пiсьма. Калi ж я неяк зь ёй спаткаўся, Загаварыўшы, як у сьне, - Яна зiрнула на мяне, I раптам з вуст яе сарваўся Такi бязьвiнны, чысты сьмех, Што на яго злавацца - грэх. Сьмех гэткi маюць толькi дзецi Ды людзi зь яснаю душой; I ён, як жаваранак той, Зьвiнеў i ўжо каханьня сецi Нячутна нiшчыў, як ураз Сарваўся, дрогнуў i пагас. Накрыла ясны твар дзявочы Задумы сумныя iмгла, На плечы ручка мне лягла, Спагадлiва зiрнулi вочы I даляцеў к маiм вушам Ласкавы шэпт: "Мо больна вам?" Не, зорка, мне было ня больна, Бо бачыла адно душа, Як ты сьвяжа i хараша, Як рада ты жыцьцю нявольна, Уся пад срэбнаю расой Са йстужкай скромнай мiж касой. I мела дзеўча выгляд мацi, Калi тады ка мне яна, Трывожнай ласкаю паўна, Сьхiлiлася, як да дзiцяцi, Зiяючы перада мной У новай пекнасьцi жывой. У тэй, што з постацьцю дзяўчыны Зьлiвала мацеры чарты. О, як прыгожы-дзiўны ты, Двайной красы аблiк адзiны! Ажыў у iм твой вечны цэль, Мадонн тварыцель, Рафаэль! I прад высокаю красою, Увесь зачараваны ёй, Скланюся я душой маёй, Натхненнай, радаснай такою, А ў сэрцы хораша было, Там запалiлася цяпло. Дасюль яшчэ яно пылае; Здаецца - ўмёрла, але ўраз Праб'ецца зноў, i пройшлы час Прад iм у згадках праступае, Як пры агнi цi цеплаце Таемны подпiс у лiсьце. I конь крылаты да Парнаса Мой дух iмчыць тады, каб я Былое апяваў пасьля. Ды як знайсьцi сьляды Пягаса На бруку места? Цяжка ўперш! Спачынь жа трохi, верны верш!Air Jordan


Чулыя радкі, прысвечаныя

Чулыя радкі, прысвечаныя першаму каханню.Мелагучна і вельмі прыгожа.

Які цудоўны верш!

Які цудоўны верш!

Да очень)

Да очень)

сагласен

сагласен

Згодзен, а не сагласен

Згодзен, а не сагласен