Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Верас ваяр (балада)

Сярэдняя: 5 (4 галасоў)
За лясамі спрадвечных змаганьняў, На палёх панямонскіх, падзьвінскіх Было бачна, як цемнаю хваляй На зямлю бялУ ймкнуцца чужынцы. Загалосіў ўжо певень загучна, У нябёсах сыйшліся праменьні Ды чырвонам зямлі дакрануўся Крыж бялземскі, з'явіўся на небе. А ў адным з гарадоў тых праслаўных 'Дзін мясцовы каваль пачаў працу - Для братоў сваех баўтаславянаў Вучыць сына баёў не цурацца. Верас быў яго дзецем адзіным Сьветлым воласьсем, шэрма вачыма Згадваў ковалю ён тую дзяўчыну, Што дзіцё гэта ў сьвет запрасіла. Людзі мірна жывуць ды працуюць тут, Мілагучна сьпяваюцца сьпевы. А на Ўсходзе вайну паміжлюдную ВястуЮць, пра яку складацьмуць лягэнды. Вецер будзіць свым рога гучаньнем, Ўсе на коняў сьпяшаюцца ўсесьці. Маскалёў войска нам пагражае - Не дамо ім ход ў нашыя землі. Бо спрадвеку тут маецца звычай - Наганяюць свых ворагаў вершню Ды нібы вытанчонаю рысяй У Пагоню рыцары бегнуць. Ну а Верасу бацька-каваль даў Зброю даўнюю, меч лепшы свой Ды маліцьбаю й парай парадаў Ён справодзіў сынА свайго ў бой. Ды павёў там іх гэтман Астроскі У вялікую бітву пад Воршай Гэтак славіцьмуць наўт праз стагоддзі Поруш велічных крЫвіцкіх продкаў. А між тым распаляецца бойка, Зноў адкінуў ліцьвін маскаля Ды з Смаленску выйшаўшы войскам Ўзялі Крычаў, Дуброўку й Мсьціслаў А чакае тым часам на Вераса У глыбінцы самотны каваль Ды зь бясьпекі заходняга берага Сочыць ён, як цягне сонца ўдаль. "Ты выбач, 'ж я зброі ня выкаваў лепшай ..." Сам на могілкі жонкі прыйшоў. Мяне сустрэне, як час надыйдзе і Ты, каханая, і сын наш - герой. Adidas