Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Я еду зноў у мілую мне вёску

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Я еду зноў у мілую мне вёску Там хата ёсць – ніхто ў ёй не жыве… Да ганку йду, мінаючы бярозку Замок ізноў увесь заіржавеў Бярусь за клямку кволаю рукою Яна ў адказ ільдзінкаю звініць - Што стала хата наша сіратаю У тым няма, няма каго вініць Стрымаць слязу ізноў не дам я рады Зноў момант праўды ў сэрцы настае Крыху сагнуўшысь, я заходжу ў хату Як дзед калісь заходзіў у яе Хаджу адзін па хаце без трывогі - У гэты год ніхто не рваў прабой і ногі праз высокія парогі Пераступаюць бы самы сабой Мне ўсё вядома тут да кожнай дошкі Сучка ў дзвярох, шчылінкі ў сцяне, і трэбa йсці – але яшчэ хоць трошкі Пабыць у хаце хочацца так мне Не бойся, не аддам цябе нікому Ты – памяць продкаў, мост паміж вякоў і на мяне з падзякаю іконы Глядзяць са сцен ў абдымках рушнікоў… Пара ісці. Яшчэ раз азірнуся Хоць і няма нікога у вакне... А прыйдзе час – навек сюды вярнуся Каб ўжо нікуды больш не ехаць мне NEW BALANCE