Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Уладзімер Гардзейка

Сярэдняя: 3.1 (15 галасоў)

I у маўчанні, і у словах
Маіх памылак не шукай
Што карыстаюсь роднай мовай
На гэта ты не наракай

Бо чым далей ў жыцці іду я
Тым слова роднае бліжэй
Хто ж яго болей пашкадуе
I данясе вам да вушэй?

Так прыкра, што ад дзетак ў вёсках
Адна маскоўшчына гучыць
Нібы папса, што у кіёсках
Да ночы з ранку верашчыць

Хто страціў мову – страціў розум
Прыродны, свой, што Бог нам даў
Пабіла дзедаў сад марозам
А ты аб гэтым не ўзгадаў

Вам у галовы не уцяміць
Ніколі вам не зразумець
Што на сваёй зямлі гасцямі
Надоўга нельга усядзець

3.01.2002



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

А ты настрой ніколі не губляй
I на жыццё з ахвотай зарабляй
А як няма табе дзе зарабіць
Дык думай, што рабіць, далей як жыць

А ты любі заўсёды родны край
Заўчасна не лажысь, не памірай
Пра продкаў, пра дзядоў сваіх ўзгадай
Сваю пашану ім, глядзі, аддай

А ты чым горш, тым будзь крапчэй, крапчэй
Глядзі, ні ад каго ты не хавай вачэй
Павагу да сябе заўсёды май
I у руках сябе весь час трымай

А ты назло усім вясёлым будзь
Трывогі ўсе свае адкінь, забудзь
I здзейсніцца усё, што ты хацеу
Каб толькі свет не узяў, не звар’яцеў

А ты, зямляк, рабі наперад крок
Бо лёс табе няздарма даў урок
А ты, браток, у лепшае павер
I будзеш жыць іначай, як цяпер

30.09.2001



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Адкуль ты, брат?
Скажы мне, дзе у весну
Любiў ты слухаць галасы зязюль
I салаў’я пранiклiвую песню?
А я адсюль, браток, а я адсюль

Адсюль, дзе Грыўда цiхай ручаiнай
Ў абдымкi Шчары-матухны плыве
Дзе глог у парку шлюб бярэ з шыпшынай
I кветак снег губляе у траве

Дзе летам спека, а зiмою сцюжа
Дзе век жывi – жывi, не памiрай
Дзе больш за дзвесце год таму Касцюшка
Прыйшоў на свет, каб наш уславiць край

Дзе шлях пралёг з Масквы i да Варшавы
Па iм хто толькi мiма не прайшоў
Дзе з сябрам я трохкутны штык iржавы
Аб штось зламаны некалi знайшоў…

Адкуль ты, брат?
Я бачу, што не згэтуль
Хутчэй за ўсё, прыехаў ты здалёк…
А я штыком зламаным
Ў глебу гэту
У цяжкi час без роздуму бы лёг



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Адляцелі дзянькі бязьбедныя
Не вазьму я ў сваю галаву -
Я на грошы вучыўся медныя
Ды й на медныя зараз жыву

Я багацце нажыць не здужаю
Па-другому мой склаўся лёс
Над чырвонай зламанай ружаю
Як раней, не стрымаю слёз

Што для іншых – лухта і дробязі
Для мяне мае іншы сэнс
Каб вы зналі, што з сэрцам робіцца
Як навокал квітнее бэз

Не купляюць багацця гэтага
Дзякуй Богу, для ўсіх яно
I апета яно паэтамі
Ўсяго свету ўжо даўно

I за тое ўдзячны Богу я
Што і мне Ён яго адкрыў
Што магу над сваёй дарогаю
Узляцець, хоць не маю крыл

18.12.2002