Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Я разьвітаўся зь дзяцінствам

Сярэдняя: 1 (1 голас)
Хтосьці мне прашаптаў, што канец мой прыходзіць, Ну а я не спрачаўся, я і сам адчуваў. Да, дзяцінства канец усё бліжэй падыходзіць. Час-забойца яго ў свае рукі прыбраў. * * * На гадзінніку поўнач. Праходзіць гадзіна, І яшчэ, і яшчэ, і яшчэ, і крыху... Толькі дом мой зусім... ну не тая мясьціна, Каб застацца ў ім. Я прайсьціся магу. Лепш зайсьці ў кавярню. Паліць цыгарэту, Злёгку так фліртаваць з афіц'янткай-дзяўчнкай. Вусны ёй цалаваць нечакана, зь імпэтам, І каб вочы гарэлі шалёна, зь іскрынкай. А іскрынкі ўсё меньш, нечаканасьці мала. Быццам нешта дзіцячае раптам зьнікае. А гаворка ідзе ўсё больш і больш стала, І гульня ў жыццё назаўжды прападае. Сівізна прабіваецца на патыліцы, І ўжо кажуць ветліва, сьціпла, на "Вы". Уцякае ўдалеч жыццёва крыніца, Ападае, мярцьвее і поле травы. Скрозь туман у вачах ціха коцяцца слёзы, І цячэ, і цячэ та жыццёва крыніца. І ідзе далей сталасьць, цячэ , нібы слёзы, Толькі я назаўжды разьвітаўся зь дзяцінствам. NIKE