Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

За межамі вясёлкі

Яшчэ не ацэнена
Кожны дзень адчуваю твой позірк: У маланцы, блакітным возеры, У аблоках, сцюдзёнай завеі, У вачах маёй маці. Шчыра кажучы, я не ведаю, Што ты: чорнае ці белае, Лесвіца ў нябёсы, Памылка, Цудоўны лёс? Нават у сне чую, як снег Твайго позірку кранае мяне. А потым пачынаецца праца… І я забываюся пра цябе, І зачыняю дзверы Да веры. Я ведаю, ты – косткі. Зусім не цікава, колькі Ты маеш талентаў, мар, хмар, Сакрэтаў, прыватнага кошту. Люстэрка душы – не вочы І нават не вусны, чуеш? Люстэрка душы – твой цень, Возера ды вясёлка. Калі ты знікаеш – знікае й вясёлка. Калі знікае вясёлка – мяне няма. SNEAKERS