Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Знянацку, і, крышачку, праўда…

Сярэдняя: 3.3 (11 галасоў)
Сядзеў… Піў каву… …і здалося мне, што нехта мяне лае, лае… Сяжу ж – адзін… ЗаднІцаю на лаве… Сяжу – ў прытомнай цішыне, а лаянка, ўнутрах маіх ўзнікае… Прыслухаўся… І зразумеў,аб чым яна была… Душа мая мяне ж, ў ва мне, судзіла, што вельмі мала аддаю свайго Цяпла маёй змярзаючай Радзіме… 1 сакавіка 2013г. (**знянацку – внезапно; піў – пил; кава – кофе; здалося – показалось; нехта – кто-то; лае,лаянка – бранит,брань; лава – скамейка; прытомная цішыня – чувственная тишь; ўзнікае – возникает; зразумеў – сообразил; аб чым – о чём; вельмі – очень; Радзіма –Родина). Kobe 10 ELite PE


Ах, як гэта "паэтычна" -

Ах, як гэта "паэтычна" - пісаць пра ўласную задніцу, якая плюхнулася на лаву!
Калі задніца замест галавы - гэта трагедыя, спадар Буйніцкі!

"Госць" - я паэт і таму пра

"Госць" - я паэт і таму пра што жадаю,пра тое і пішу. Па "заказу" не!
Хачу - пра заднІцу,хачу - пра тое як у носе кавыраю,ці што шчэ іншае.
Напішы ЛЕПЕЙ і ПАСАРОМЕЙ Творам мяне.