Ціха спаў стары лес недалёчка,
На балоце кулік чыркацеў,
Той вясны была цёмная ночка,
Што не вернецца зноў, каб хацеў.
Хутка недзе схавалася вёска,
Ўсё гусцела й гусцела імгла;
Твая мілая, доўгая коска
Чорнай стужкай на плечы лягла.
Яшчэ зоркамі вочкі свяцілі.
Шчасце-моладасць грэла душу…
Тыя думкі, што нас засмуцілі,
Я дагэтуль, як шчасце, нашу.
“Нас нядоля ліхая злучыла,
І ў наплыве сляпога чуцця
Ўсю атруту пазнаць навучыла”…
Дый заплакала ты, як дзіця.
………………………………
Было жудасна нам сярод ночы,
Лёд нядолі застыў каля нас.
Ты, як ангел, мне глянула ў вочы
І пачула: “Расстацца нам час”…
Апошнiя водгукi
18 часов 54 минуты назад
1 день 17 часов назад
3 дня 22 часа назад
3 дня 22 часа назад
4 дня 12 часов назад
4 дня 20 часов назад
1 неделя 21 час назад
1 неделя 2 дня назад
1 неделя 6 дней назад
2 недели 4 минуты назад