Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць

Самая актуальная информация купить металлические двери тут.

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

1918

Сярэдняя: 4.6 (35 галасоў)
Я зноў заснуўшую было жалейку Бяру і пробую ў ёй галасоў: Ці хопіць светлых, звонкіх думак-слоў, Ці гладка пойдзе песня-дабрадзейка? І пачынаю йграць з трывогай нейкай, Хоць песня як і з даўных б'е часоў, - Звініць, як вецер паміж верасоў, І ўперагонкі рвецца з салавейкай. А ўсё ж як тамка сваякі-суседзі Яе паймуць, хацелася бы знаць, - Ці блаславяць, ці ўтопчуць гідка ў гаць? Адно, снуючы з сумам па праследдзі, Я голасна йграць буду ў тайным брэдзе, Для Бацькаўшчыны-маці буду йграць!Nike Sneakers


Сярэдняя: 5 (4 галасоў)
Ці дзялю я свой сум з цішынёю, Ці жартую з сябрамі над чарай, Перад мыслью таемна маёю Неадступнай, назойлівай марай, Як жывы, як бы ўзяты з натуры, Ўсё малюецца вобраз пануры: Як калоссі ў жытнім полі, стаяць людзі на раўніне; Быццам вецер каласочкі,- гэтак сум іх прыхіляе. Ані шэпту! Часам толькі маць-зямліца уздыхае: "Ой, пагіне... Ўсё пагіне!" Захаваўшы слонца, ўкрылі неба ймглішчы і туманы; Непагодай край, здаецца, ад прадвеку той забраны; І не кліч яму ты долі: гіне зык тут незваротна; Замірае слова нават... Ах, маркотна! Ўсё мне цяжкі вобраз той здаецца, Ці адзін, ці хаджу між людзей я... Толькі ж... раптам, часамі прарвецца, Бы шаленства якое, надзея: З-пад святых нябёс блакіту Прамяніста сонца ззяе І дзяцей зямлі з нябыту І з заніку паднімае. І буяе духам вольным Той народ, што на раўніне, І жывець жыццём давольным... "Ён не згіне! Ён не згіне!" Adidas NMD Boost


Сярэдняя: 4.7 (60 галасоў)
На сход, на ўсенародны, грозны, бурны сход Ідзі, аграблены, закованы народ! Як роўны йдзі жыхар між роўных жыхароў, Аддай на суд свае ўсе крыўды, слёзы, кроў. Аб вечным катаванні, здзеку далажы і пакажы на курганы і на крыжы. і аб раскопаных магілах не забудзь, Дзе груганы тваіх там продкаў косці рвуць. Як гналі пот з цябе паны і каралі, Як гналі проч цары з радзімае зямлі. Як Бацькаўшчыну тваю рэжуць на кускі, Як гібнеш з дзецьмі ты ад катняе рукі — Аддаці ўсё на суд, на ўсенародны сход Ідзі, аграблены, закованы народ! Nike Jordan


Сярэдняя: 4.1 (15 галасоў)
Ціха спаў стары лес недалёчка, На балоце кулік чыркацеў, Той вясны была цёмная ночка, Што не вернецца зноў, каб хацеў. Хутка недзе схавалася вёска, Ўсё гусцела й гусцела імгла; Твая мілая, доўгая коска Чорнай стужкай на плечы лягла. Яшчэ зоркамі вочкі свяцілі. Шчасце-моладасць грэла душу… Тыя думкі, што нас засмуцілі, Я дагэтуль, як шчасце, нашу. “Нас нядоля ліхая злучыла, І ў наплыве сляпога чуцця Ўсю атруту пазнаць навучыла”… Дый заплакала ты, як дзіця. ……………………………… Было жудасна нам сярод ночы, Лёд нядолі застыў каля нас. Ты, як ангел, мне глянула ў вочы І пачула: “Расстацца нам час”…Popular Off-White