Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ніяна Загарэўская

Сярэдняя: 4.2 (14 галасоў)

Неба хмарныя сутонні
выліваюць смутку тоны,
і ў імжы халоднай тоне
дзень захмураны і сонны.

Кроплі ціха шапацелі,
на зямлю яны ляцелі,
нібы штось сказаць хацелі.
Вецер ім пад ногі сцеле
на зямлі асенняй целе
жоўталістыя пасцелі.

Заўтра неба праяснее
і задумаецца неяк.

Знікне кропель пошум ціхі,
і туга нябёс аціхне...



Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

Крыху тугі і пакуты крыху –
зноўку душа напаўняецца крыкам...
У кругаверці задухі стогне
слова жывое, надзея тоне.
Рыбай на беразе ісціна б’ецца –
беднай параніла хітрасць сэрца.
Межы тугі скрушны час вартуе,
ён нас ад выраку ці ўратуе?..



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Пракладаю па восені сцежку –
лісце шэпча: паслухай, слухай...
І шуршанне самоту цешыць,
б’ецца ў сэрца ўспамінамі глуха.

Спелы яблык кранецца долу –
ссірацее каштэлеў вецце,
і закружыць над ціхім полем,
запяе сваю песню вецер,

і з-пад ног адабраць захоча
пазлачонае ўбранне дрэваў,
адгукнецца жалем сірочым,
надвячоркам скупым задрэмле.

Восень слухаю, як і калісьці –
час спыніўся, застыў нібыта...
Адгукнецца мелодыя лісця
рэхам дзён, што забраны нябытам.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Яшчэ год адзін адплывае ў бязмежжа,
трымціціць на далоні сняжынкай-слязой.
Што - памяць забрала, што – снежань заснежыў,
а нешта - паранена часу лязом.
А недзе – усмешкі, як птушкі на голлі,
іх песню шчаслівую хоры пяюць…
Дзесь бураў змагарнае рэха скуголіць,
дзесь волі агмень зорыць песню сваю…
У кожнага лёсе ёсць мноства эцюдаў,
і тчэцца у часе жыцця палатно.
Абы час не ставіў дыягназу Юды,
душы ёсць патрэба да Бога адно.
Бо ў Ім мы спатолім і болі і крыўды,
навучымся быць між людзямі людзьмі,
каб тыя, што заўтра ў жыццё гэта прыйдуць,
застацца хацелі людзьмі як і мы.
Снег зноўку растане, і з выраю птахі
на крылах вандроўку-вясну прынясуць.
І сумныя думы пазбавяцца страху,
і вольную песню вясны запяюць