Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Багацьце

Сярэдняя: 4 (5 галасоў)
Кожны чуў: наш край маркотны, Анічога ў ім няма, За мяжой шукай вабноты, Не губляй тут час дарма. Бедаком сябе лічыць — Гэта сорам, браце: Ты зірні — вакол ляжыць Дзіўнае багацьце. Граньне гусьляў, флейты сьпеў, Гук дуды магічны, Шэпт лістоты старых дрэў, Рух вады крынічнай, Бліскавіц вясновых зьзяньне, Пошум пушчаў і дуброў, Вод імклівых віраваньне, Статкі лосяў ды зуброў, Соснаў гожых калыханьне Ды паселішчы баброў — Краю нашага аздобы. Толькі крокі запаволь, Скінь свой смутак і жалобу, Адпачыць душы дазволь. Выйдзеш зранку ўвесну ў поле — Там шчабечуць жаўрукі. Зойдзеш у лес, дзе дыхаць вольна — Бой вядуць цецярукі... А касьцёлаў ды капліцаў — Нібы пэрлін на дне мора, Замкі, вежы, сьцен байніцы, Там схаваны таямніцы ў сутарэньнях, калідорах. З чоўнам, роварам ці пешкі У край сьпяшайся цераз Мёры, Дзе блакітныя прасторы. Вабяць там лясныя сьцежкі, Леднікоў эпохі рэшткі — Камы, озы ды азёры. Там рупліўцы адраджаюць Старажытныя рамёствы, Да мастацтва дотык маюць і маленькі, і дарослы. Войса, Струста, Снуды, Несьпіш — Цуд такі ты ў сэрца ўмесьціш. Ноччу ў іх глядзіцца месяц. Толькі ў воды іх нырніце, Ці з пагорка паглядзіце — Згадкі лепшыя ўваскрэсяць. Варты жалю той бядак, Хто ў нару забіўся і ад скарбаў тых, дзівак, Сам адгарадзіўся. Pychaya Suksrinuch