Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2003

Сярэдняя: 4.4 (93 галасоў)
«Любіць — не любіць...» Помню, абшчыпваў і я Белы рамонак. Забава, а як хацеў Скончыць пялёсткам «любіць»!adidas


Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)
Штонядзелі спяшаліся мы ў гэты дом І сядалі за стол з беласнежным абрусам. І, хоць горад чужы пільнаваў за вакном, Тут сябе кожны з нас адчуваў беларусам. Тут штораз аднаўлялася повязь часоў, Тут гучалі імёны забытых герояў - Легендарных паэтаў, вясёлых хлапцоў, Тых, якіх забівалі з-за вершаў і мрояў. І спявалі мы песні Радзімы сваёй, На няшчасце, далёкай, на шчасце, адзінай. І, здаецца, вастрэй сумавалі па ёй - Песні песняў, якая завецца Радзімай. Ну а потым, калі, атрымаўшы дыплом, Я вярнуўся ў свой Менск, бо патрэба наспела, На канцэртах альбо за бяседным сталом Бракавала мне нашых аматарскіх спевак. Ды я ведаў - як песню ў мяне адбяруць, Да Алесі Адамаўны ў госці збяруся, Каб упэўніцца зноў, што жыве Беларусь, Покуль гэткія людзі дбаюць аб Беларусі! Boots


Сярэдняя: 4 (5 галасоў)
Кожны чуў: наш край маркотны, Анічога ў ім няма, За мяжой шукай вабноты, Не губляй тут час дарма. Бедаком сябе лічыць — Гэта сорам, браце: Ты зірні — вакол ляжыць Дзіўнае багацьце. Граньне гусьляў, флейты сьпеў, Гук дуды магічны, Шэпт лістоты старых дрэў, Рух вады крынічнай, Бліскавіц вясновых зьзяньне, Пошум пушчаў і дуброў, Вод імклівых віраваньне, Статкі лосяў ды зуброў, Соснаў гожых калыханьне Ды паселішчы баброў — Краю нашага аздобы. Толькі крокі запаволь, Скінь свой смутак і жалобу, Адпачыць душы дазволь. Выйдзеш зранку ўвесну ў поле — Там шчабечуць жаўрукі. Зойдзеш у лес, дзе дыхаць вольна — Бой вядуць цецярукі... А касьцёлаў ды капліцаў — Нібы пэрлін на дне мора, Замкі, вежы, сьцен байніцы, Там схаваны таямніцы ў сутарэньнях, калідорах. З чоўнам, роварам ці пешкі У край сьпяшайся цераз Мёры, Дзе блакітныя прасторы. Вабяць там лясныя сьцежкі, Леднікоў эпохі рэшткі — Камы, озы ды азёры. Там рупліўцы адраджаюць Старажытныя рамёствы, Да мастацтва дотык маюць і маленькі, і дарослы. Войса, Струста, Снуды, Несьпіш — Цуд такі ты ў сэрца ўмесьціш. Ноччу ў іх глядзіцца месяц. Толькі ў воды іх нырніце, Ці з пагорка паглядзіце — Згадкі лепшыя ўваскрэсяць. Варты жалю той бядак, Хто ў нару забіўся і ад скарбаў тых, дзівак, Сам адгарадзіўся. Pychaya Suksrinuch


Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Вы бачылі,
Як падала сасна
Да долу
           ранняю вясной.
І свежы зрэз
          заззяў, як сонца,
Ды затуманіўся слязой —
То перарэзаныя жылы
Набухлі свежаю смалой.
Не! Не была сасна яшчэ
          драўнінай,
Пнём,
Бо смерці цень
Была яшчэ не ў сіле
Над бунтаваўшым ў ёй
          жыццём.
Дрэвы не людзі,
Загадзя
          ім прыгаворы не чытаюць,
І загадзя
          яны ніколі не ўміраюць.
Не парушаюць ход жыцця.
Яшчэ ўбірала
          промні сонца
Ігліца,
І ўся сасна
          жыла…
І бясконца
          жывіца
З яе струменьчыкам
          цякла.
І верныя карэнні зналі
Адвечны абавязак свой.
І гэтак жа ўсё сокі
          гналі
З зямлі сырой…

Nike Kyrie 5